Nükleer fizik ile sanat tarihi arasında köprü kurmak kulağa sıra dışı gelebilir, ancak Pierre Schoeller'in bu filmi tam da bu kesişim noktasında filizleniyor. Claire ve Yves, hayatlarını atom ve enerji üzerine kurmuş, rasyonel düşüncenin sınırları içinde var olmuş bir çift olarak Londra'daki National Gallery'ye adım attıklarında, karşılaştıkları şey yalnızca birkaç tuval değildir. Rembrandt'ın yüzyıllar öncesinden gelen ışığı, Claire'i beklenmedik bir biçimde içine çeker ve bu an, geri dönüşü olmayan bir dönüşümün başlangıcına işaret eder. Schoeller'in filmi, sanatın insan ruhuna nasıl sızabileceğini ve yerleşik bir yaşamı nasıl sarsabileceğini sorgular. Rasyonelin mistikle, bilimin sezgiyle, gündelik hayatın ise ham duyguyla çarpıştığı bu hikâye, izleyiciye kendi içindeki sessiz kırılganlıkları hatırlatır. Rembrandt'ın fırçasındaki dramatik ışık-gölge oyunları, yani chiaroscuro estetiği, filmin ruhuna da sinmiş gibidir; karakterler hem aydınlanmış hem de karanlıkta kalmış alanlar arasında salınır. Romain Duris ve Camille Cottin, bu çifti gerçekçi bir orta yaş yorgunluğu ve merakla hayata geçiriyor. Denis Podalydès ise hikâyeye daha derin bir entelektüel ağırlık katıyor. Filmin aldığı mütevazı puanlara rağmen, sanat deneyiminin ne anlama geldiğini bu kadar doğrudan ele alan yapıtlar oldukça nadir. Belki de filmin asıl gücü, sizi büyük bir anlatı heyecanıyla değil, daha sessiz ve içe dönük bir rahatsızlıkla sinemanın karanlığından çıkarmasında yatıyor.