Annesini kaybetmenin acısıyla boğuşan Mia, kendini bir türlü toparlayamayan, duygusal olarak kırılgan bir genç kadındır. Arkadaşlarıyla girdiği bir partide tuhaf bir ritüelle tanışır: mumyalanmış bir el, kısa bir temas ve birkaç saniyelik ruhani bağlantı. Kurallar basittedir, çerçeve açık tutulmalı, süre kısa olmalı. Ama kurallar, heyecan karşısında ne kadar dayanabilir ki? Avustralyalı yönetmen kardeşler Danny ve Michael Philippou, uzun metraj ilk filmlerinde sosyal medya kültürünü ve gençlerin uyuşturucu ya da alkol yerine "deneyim" peşinde koşmasını son derece zekice bir metaforla harmanlıyor. El ritüeli, neredeyse viral bir trend gibi yayılıyor; herkes çekiyor, herkes paylaşıyor, herkes bir sonraki "yüksek"i bekliyor. Bu çerçeve, filmi sıradan bir doğaüstü korku olmaktan çıkarıp bir kuşak portresi haline getiriyor. Sophie Wilde'ın performansı, filmin belkemiğini oluşturuyor. Mia'nın içindeki boşluğu, yas ile uyuşma arasında sıkışmış halini yüzüne, bedenine yansıtma biçimi olağanüstü. İzleyici onu hem anlıyor hem de giderek endişeyle izliyor. Film, gerçek ve doğaüstü arasındaki sınırı muğlaklaştırarak travmanın nasıl bir kapıya dönüşebileceğini sorguluyor. Görsel dili sert ve cesur, ritmi ise gerilimi asla boşa düşürmeyecek kadar kontrollü. Gençlik, kayıp, bağımlılık ve kimlik arayışını bu denli yoğun bir atmosferde bir araya getiren nadir korku filmlerinden biri.