Los Angeles'ın yüzeysel parlaklığının altında ne yatar? David Lynch, bu soruyu 2001 yılında çektiği başyapıtında olağanüstü bir biçimde soruyor — ve kasıtlı olarak tek bir yanıt vermiyor. Mulholland Drive, Hollywood hayalleriyle dolu genç bir kadının hikayesiyle başlar. Betty, oyunculuk kariyerini inşa etmek umuduyla Los Angeles'a geldiğinde teyzesinin boş dairesinde gizemli bir yabancıyla karşılaşır. Rita adını verdiğimiz bu kadın bir trafik kazasından sağ kurtulmuştur; kim olduğunu, nereden geldiğini hatırlamamaktadır. İki yabancı arasında oluşan bu tuhaf ortaklık, filmin yüzeyini oluşturur — ama Lynch hiçbir zaman yalnızca yüzeyle ilgilenmez. Film, Hollywood'un kendisini sunduğu masumiyeti ve o masumiyetin ne kadar kırılgan olduğunu mercek altına alır. Rüyayla gerçeğin, arzuyla hayal kırıklığının, kimlikle kimliksizliğin iç içe geçtiği bir anlatı yapısı sunar. Lynch'in kurgusu doğrusal değildir; izleyiciyi bir yere götürüp oraya ait olmayan bir kapıyla karşı karşıya bırakır. Bu kasıtlı bir tedirginliktir. Naomi Watts, kariyerinin dönüm noktası olan bu rolde hem kırılgan hem de katmanlı bir performans sergiler. Laura Harring ise varlığıyla ekrana gizemli bir ağırlık taşır. Mulholland Drive, rahat bir seyir deneyimi arayanlar için değildir. Ama sinema dilinin ne kadar derin ve rahatsız edici olabileceğini merak edenler için eşsiz bir yapıttır. İzledikten sonra zihinde çözülmeyi bekleyen bir düğüm gibi kalır.