Julian Schnabel, ressamlıktan sinemaya geçişini hiçbir zaman tam anlamıyla tamamlamamış bir yönetmen gibi durur; filmlerinde tuval gibi katmanlı, bazen düzensiz ama daima cesur bir görsellik hâkimdir. Dante'nin Elinden de bu anlayışın ürünü: dünya edebiyatının en büyük yapıtlarından biri olan İlahi Komedya'yı hem suç hikâyesinin zemini hem de varoluşsal bir ayna olarak kullanan, iki farklı çağı aynı anda var etmeye çalışan alışılmadık bir yapım. Film iki paralel anlatı üzerine kurulu. Günümüzde, yolunu kaybetmiş bir yazar —Oscar Isaac'ın canlandırdığı bu karakter— kendini beklenmedik bir teklifin içinde bulur: Vatikan'ın derinliklerinde saklı olduğu söylenen İlahi Komedya'nın orijinal el yazmasını çalmak. Bu teklifi yapan ise Gerard Butler'ın oynadığı mafya babası. Ahlaki sınırların bulanıklaştığı, sanatın ve suçun garip bir ittifak kurduğu bu zeminde hikâye ilerlerken film, sizi birden 14. yüzyıla taşır: Dante Alighieri'nin kendi dünyasına, o şaheseri kaleme aldığı dönemin İtalya'sına, sürgün acısına ve yaratmanın bedelini ödemeye. Schnabel bu ikili yapıyı sinematik bir tercihin ötesinde tematik bir çerçeve olarak kullanıyor gibi görünüyor. Dante'nin cehennemden geçişi yalnızca bir şiirin imgesi değil; modern insanın kendi seçimleriyle yüzleşmesinin metaforu hâline geliyor. İtalya'nın farklı şehirleri —Venedik, Roma, Sicilya, Verona— filmin atmosferine hem görsel bir zenginlik hem de tarihsel bir ağırlık katıyor. Siyah-beyaz sekanslarla renkli görüntülerin bir arada kullanılması da bu zaman ve ruh hâli geçişlerini vurgulamak için başvurulan araçlardan. Gal Gadot ve John Malkovich gibi isimlerin de kadroyu renklendirdiği filmde ticari beklentilerle sanatsal hırsın çarpıştığı bir gerilim hissediliyor. TMDB puanının işaret ettiği karışık tepkiler, bu tür anlatıların her izleyiciye aynı kapıyı açmadığının göstergesi. Yine de edebiyat ile suç, geçmiş ile şimdi, yaratmak ile yıkmak arasındaki köprüyü merak edenler için Dante'nin Elinden, kusurları ne olursa olsun görmezden gelinmesi zor bir deneyim sunuyor.