Jacques Tati sinemasının zirvesi sayılabilecek bu yapıt, modernliğin insanı nasıl yutup çıkardığını anlatmak için alışılmışın çok dışında bir yol seçiyor. Paris'in göbeğinde geçen hikâyede Tati'nin sevilen karakteri Monsieur Hulot, resmi bir görüşme için camdan ve çelikten yükselen soğuk bir binalar labirentine adımını atar. Ancak bu steril, tektipleşmiş mekânlar içinde kendini kaybolmuş bulması an meselesidir. Aynı dönemde şehri gezen bir Amerikalı turist grubu da vardır ve Hulot kaçınılmaz biçimde bu kalabalığın içine sürüklenir. Tati, Playtime'ı çekmek için yıllarca emek vermiş, Paris'i birebir yeniden inşa etmek pahasına devasa stüdyo setleri kurdurmuştur. Bu çaba ekranda kendini hissettiriyor; film, her karesinde izleyicinin keşfetmesini beklediği onlarca küçük ayrıntıyı barındırıyor. Geleneksel anlamda bir olay örgüsüne yaslanmak yerine, şehrin ritmine ve insan trafiğine teslim olan bu yapıt, zamanla birbirine dolanacak hayatları gözlemliyor. Filmin en güçlü yanı, modernliğe yönelik hicvini hiçbir zaman ağır ya da didaktik bir dille sunmaması. Aksine seyirciye gülümseten, zaman zaman kahkaha attıran bir hafiflikle ilerliyor. Cam duvarlar, birbirinin aynısı koridorlar ve standardize edilmiş her şey, Hulot'un varlığıyla anlam kazanıyor; o garip ve sevimli figür, sistemin içinde yürümeye çalışırken farkında olmadan her şeyi alt üst ediyor. Tati'nin sineması sabır isteyen ama karşılığını fazlasıyla veren bir deneyim sunuyor. Playtime de tam olarak bu: Bir şehrin, bir çağın ve insanın makineye direncinin şiirsel ve esprili bir portresi.