Milagros Mumenthaler'in yönettiği bu Arjantin yapımı, insan ilişkilerinin görünmez akıntılarını mercek altına alıyor. Tıpkı bir nehrin yüzeyinin altında sürekli değişen su kütleleri gibi, filmdeki karakterler de birbirlerini hem çeken hem uzaklaştıran güçlerin etkisinde sürükleniyor. Isabel Aimé González Sola'nın canlandırdığı başrol karakteri, hayatının belirli bir kırılma noktasında kendini hem tanıdık hem de yabancı insanların arasında buluyor. Etrafındaki ilişkiler —sevgi, bağımlılık, kopuş ve özlem— hiçbir zaman düz bir çizgide ilerlemiyor; her şey o adı konulmamış belirsizlik içinde, söylenmeyenlerin gölgesinde şekilleniyor. Mumenthaler, anlatısını büyük duygusal patlamalar üzerine kurmak yerine, sessizliklere ve bakışlara emanet ediyor. Bu da filmi hem sabırlı hem de dikkatli bir seyirci deneyimine çağırıyor. Arjantin bağımsız sinemasının kendine özgü gerçekçi dokusu burada da hissediliyor. Sahneler yapmacıklıktan uzak, oyunculuklar ise neredeyse belgesel bir doğallıkla akıyor. Esteban Bigliardi ve Claudia Sánchez gibi deneyimli isimlerin kadro desteğiyle film, karakterler arası dinamikleri tek yönlü göstermek yerine çok katmanlı bir yapıda sunuyor. Las Corrientes, izleyiciyi bir hikayeye değil, bir ruh haline davet ediyor. Büyük kurgusal sürprizler ya da dramatik dönüşler aramadan gidenler için bu yavaş akan anlatı, derinden ve kalıcı bir etki bırakabilir. Özellikle duygusal bağların nasıl hem bizi ayakta tuttuğunu hem de yerinde saydırdığını düşünenler için bu film, beklenmedik biçimde tanıdık hissettiriyor.