Kimi insanlar bir şehirde, kimi bir köyde, kimi bir evde doğar. 1900 ise okyanusun ortasında, dev bir transatlantiğin bağrında dünyaya gelir — ve tüm hayatı boyunca oradan ayrılmaz. Giuseppe Tornatore'nin 1998 yapımı bu başyapıtı, özgürlük, aidiyet ve varoluşun anlamı üzerine kurulmuş derin bir şiir gibi akar. Bir gemide geçen ömür, kulağa hapis gibi gelebilir. Oysa Tornatore bu sınırlı mekânı, içinde sonsuz bir evreni barındıran bir kaba dönüştürür. Virginian adındaki transatlantik; kıtalar arasında mekik dokuyan, her seferinde farklı yüzler, farklı hikâyeler, farklı umutlar taşıyan bir geçiş noktasıdır. Ve tüm bu geçiciliğin ortasında, 1900 sabit bir nokta olarak kalır. Kimse onun kadar çok insanı yakından tanımış, kimse onun kadar az yere ayak basmıştır. Filmin ruhunu besleyen şey müziktir. 1900'ün piyanoya olan aşkı, sıradan bir yeteneğin çok ötesinde; adeta onun varoluşunu anlamlandıran, dünyayla kurduğu tek gerçek köprüdür. Ennio Morricone'nin eşsiz müziğiyle bezenen sahneler, bazı anları kelimelerin yetersiz kaldığı yerde müziğin devraldığı o nadide sinema deneyimini sunar. Tim Roth, bu olağandışı karaktere hem kırılganlık hem de gizemli bir huzur katar; gözlerinde her daim bir soru işareti, dudaklarında ise hayata dair sessiz bir kabul vardır. Tornatore, burada salt bir müzisyen hikâyesi anlatmaz. Asıl mesele, insanın kendini nerede bulduğu ve o yeri ne pahasına koruduğudur. Kıyı her seferinde oradadır, şehir her seferinde çağırır — ama bazı ruhlar için sonsuzluk, bir uçtan öbür uca uzanan değil, belirli bir mekânın içinde derinleşen bir şeydir. Bu seçim, izleyiciyi hem derinden etkiler hem de rahatsız eder; çünkü sorgulamaktan kaçınamaz insan. 170 dakikalık süresine rağmen film hiçbir an ağır gelmez; aksine, her sahnede biraz daha içine çekildikçe vaktini almaya hakkı olduğunu hissettirirsiniz. İtalyan sinemasının en güçlü örneklerinden biri olan bu efsane, izlendikten çok sonra da yankılanmaya devam eden türden bir film.