17. yüzyılın İstanbul'u, taş sokaklarıyla, hamam buharlarıyla ve saray entrikalarıyla nefes alırken, gökyüzüne uzanan bir hayal de sessiz sedasız filizleniyor. Mustafa Altıoklar'ın bu özgün yapımı, Hezarfen Ahmet Çelebi'nin efsanevi uçuş serüvenini salt bir tarih anlatısına hapsetmek yerine, tutkuyu, merakı ve özgürlük arzusunu birbirine ören katmanlı bir hikâyeye dönüştürüyor. Filmin dünyası hem görsel hem de duygusal açıdan son derece zengin. IV. Murat döneminin görkemine rağmen baskıcı havasını içselleştiren anlatı, dört yakın arkadaşın — Hezarfen, Lagari, Bekri Mustafa ve Evliya Çelebi — gökyüzüne duydukları saplantıyla şekilleniyor. Bu düşlerin ortasına ise beklenmedik bir unsur düşüyor: Akdeniz'de ele geçirilen bir gemiden İstanbul'a getirilen genç İtalyan kadın Francesca. Leonardo da Vinci'nin notlarına aşina olan bu gizemli kadının varlığı, bilim ile aşkı, Doğu ile Batı'yı aynı çerçevede buluşturuyor. Altıoklar, dönemin ruhunu yalnızca kostüm ve dekorla değil, karakterlerin iç çatışmalarıyla da yeniden kurmayı başarıyor. Uçmak, burada salt fiziksel bir eylem değil; toplumsal sınırları aşma, sisteme meydan okuma ve varolmanın anlamını sorgulama biçimi olarak karşımıza çıkıyor. Tuluyhan Uğurlu'nun müziği ise bu atmosfere ayrı bir derinlik katıyor. Türk sinemasının 1990'lardaki en iddialı yapımlarından biri olan film, tarihsel konuyu evrensel temalarla harmanlayarak hem duygusal hem de entelektüel düzeyde iz bırakıyor.