Büyümenin en kırılgan anlarında, bir çocuğun hayal gücü bazen gerçekliğin sert duvarlarını yıkabilecek tek güç haline gelir. Endonezya sinemasından gelen bu büyülü dram, küçük bir çocuğun hem iç hem dış dünyasıyla kurduğu o nazik, bazen acımasız ilişkiyi gözler önüne seriyor. Hikâyenin merkezinde yalnız ve içine kapanık bir çocuk var. Akranlarıyla bağ kurmakta zorlanan, zorbalığın gölgesinde büyüyen bu küçük kahraman, bir gün beklenmedik bir arkadaşa kavuşuyor. Bu dostluk sıradan bir çocukluk anısından çok daha fazlasına dönüşüyor; gerçekle fantezinin, umutla hayal kırıklığının iç içe geçtiği bir yolculuğa kapı aralıyor. Ryan Adriandhy'nin yönetiminde şekillenen film, 3 boyutlu animasyonun teknik olanaklarını duygusal derinlikle harmanlıyor. Görsel dil hem çocuksu bir neşeyle hem de yetişkinlerin bile içini sızlatabileceği bir melankoliyle yüklü. Radyo sesleri, sahne oyunları, büyü ve doğaüstü unsurlar hikâyeye masalsı bir atmosfer katarken, anlatının özünde son derece evrensel bir gerçek yatıyor: Kabul görme ihtiyacı ve kendine ait bir yer bulmanın çabası. Endonezya sinemasının son yıllarda aile ve çocuk odaklı üretimlerdeki yükselişinin güçlü bir yansıması olan yapım, yalnızca çocuklara değil, kendi çocukluğunu henüz unutmamış her izleyiciye hitap ediyor. Hafif ve neşeli görünen yüzeyinin altında oldukça samimi ve içten bir büyüme hikâyesi saklı. İzledikten sonra insanın içinde küçük ama kalıcı bir iz bırakıyor; tıpkı gerçek bir masalın yapması gerektiği gibi.