Martin Scorsese'nin kamerasını Wall Street'e çevirdiğinde ortaya çıkan şey, yalnızca bir biyografi filmi değil; Amerika'nın açgözlülük efsanesine yapılmış üç saatlik, nefes kesen bir otopsidir. Gerçek bir hikâyeden beslenen bu yapım, 1980'lerin ve 90'ların New York'unu tüm çılgınlığıyla, kirliliğiyle ve tuhaf bir cazibesiyle yeniden inşa ediyor. Leonardo DiCaprio, kariyerinin en cesur ve en serbest performanslarından birini sergileyerek Jordan Belfort karakterini canlandırıyor. Belfort sıradan bir antikahramandır; izleyiciyi kendine çeken ama aynı zamanda içini ürperten türden. Ekrana her girdiğinde bir enerji tufanı gibi sürüklüyor sizi, ne kadar karanlık bir yerde durduğunu bilseniz bile gözünüzü ayıramıyorsunuz. Bu ikircikli his, filmin en büyük başarısı ve belki de en rahatsız edici yanı. Scorsese bu dünyayı yargılamak yerine içine dalıyor. Kamera, uyuşturucu dumanıyla dolu partilerin, sahte zafer çığlıklarının ve sonsuz israfın tam ortasına giriyor. Sonuç olarak ortaya çıkan şey bir ahlak dersi değil, bir tür ayna. Amerika'nın "daha fazlası" takıntısını, sistemin nasıl suistimal edildiğini ve başarının nasıl çürümüş bir kavrama dönüşebildiğini bu kadar açık ve bu kadar eğlenceli biçimde gösteren az sayıda film vardır. Jonah Hill, Margot Robbie ve Matthew McConaughey gibi isimlerin katkılarıyla kadro olağanüstü bir derinlik kazanıyor. Her biri, bu çürümüş ekosistemin farklı bir köşesini temsil ediyor. Özellikle McConaughey'nin kısa ama akılda kalıcı sahnesi, tüm filmin ruhunu tek bir öğle yemeğinde özetler gibi. Üç saatlik süresine rağmen film hiçbir an ağırlaşmıyor; tam tersine neredeyse hiç durmuyor. Bu tempoda bile Scorsese, izleyiciye düşünme fırsatı bırakıyor: Gerçekten Belfort'a güldük mü, yoksa onun gibi mi düşünmeye başladık? Cevabı bulmak, filmi bitirdikten sonra da peşinizi bırakmıyor.