Finlandiya açıklarındaki ıssız, küçük bir adada geçen bu film, yitirilen bir annenin ardından baş başa kalan bir çocuk ile büyükannesinin tek bir yaz boyunca birbirini nasıl tutunduğunu anlatıyor. Küçük Sophia, henüz annesini kaybetmiş; bu kaybın ağırlığını tam olarak adlandırabilecek yaşta da değil. Büyükannesi ise yaşın ve bedenin sınırlarıyla hesaplaşan, ama zihni hâlâ meraklı ve inatçı bir kadın. İki nesil, iki farklı kayıp biçimi, tek bir ada. Charlie McDowell'ın yönetiminde hayat bulan film, Tove Jansson'ın kült romanından besleniyor ve kaynak eserin o sessiz, lirik dokusunu perdeye taşımayı başarıyor. Hikâye, büyük dramatik kırılmalardan değil, adanın sakin ritmine yayılan küçük anlardan örülü. Yosunlu kayalıklar, körfezin soğuk ışığı, çocuğun sorularının büyükannenin deneyimiyle buluştuğu kısa diyaloglar... Tüm bunlar filmin nefes aldığı yerler. Glenn Close, büyükanneyi hem güçlü hem kırılgan bir çizgide oynuyor; yaşlılığı romantize etmeden, ona gerçek bir ağırlık kazandırıyor. Küçük Emily Matthews ise çocukluğun o kendine özgü karanlık-ışık dengesini yüzünde taşıyor. Film, ölüm ve büyüme gibi ağır temaları ele alırken hiçbir zaman vaaz vermek gibi bir kaygıya düşmüyor. Aksine izleyiciyi o adaya davet ediyor, orada oturmaya, bakmaya ve hissetmeye bırakıyor. Melankoliyle huzurun iç içe geçtiği bu atmosfer, özellikle kayıpla henüz yüzleşmiş ya da çocukluğu geride bırakmış olmanın ne anlama geldiğini hâlâ taşıyan izleyicilere derin bir şekilde dokunacak.