İnternetin en ürkütücü köşelerinden biri olan Backrooms efsanesi, yıllardır dijital kültürün derinliklerinde sessizce büyüdü. Başlangıçta yalnızca birkaç soluk, sarımsı fotoğraftan ve kısa bir metin parçasından ibaret olan bu mitoloji, zamanla milyonlarca insanın zihnine işledi. Şimdi ise Kane Parsons imzasıyla bu evren sinemaya taşınıyor; üstelik Parsons bu projeye gençken internette kendi elleriyle yarattığı Backrooms videolarıyla başladı, yani hikâyeyi yönetecek kişiyi çevreleyen bir kaderin de kendine özgü bir şiirselliği var. Chiwetel Ejiofor ve Renate Reinsve gibi güçlü oyuncuların bir araya geldiği filmde, gerçekliğin dokusunun aniden yırtıldığı ve insanların hiçbir mantıksal açıklaması olmayan bir mekânda mahsur kaldığı bir evrenle karşılaşıyoruz. Sonsuz koridorlar, sarı duvarlar, yanık floresan ışıklar ve kesintisiz uğultu... Backrooms'un yarattığı atmosfer yalnızca görsel değil, varoluşsal bir kaygı üzerine kurulu. Burada asıl korku canavarların varlığından değil, yönün, zamanın ve kimliğin silinip gitmesinden kaynaklanıyor. Film, bu fiziksel labirenti psikolojik bir yolculuğa dönüştürüyor. Çocukluk travmaları, bastırılmış duygular ve kimlik krizleri, mekânın kendisiyle bütünleşiyor. Karakterlerin bu garip uzamda sadece çıkış aramadığını, aynı zamanda kendileriyle yüzleşmeye zorlandığını sezinlemek zor değil. Found footage unsurları ve analog korku estetiğiyle bezeli yapı, 1990'ların o belirsiz, VHS dokulu dünyasına gönderme yapıyor; nostalji ile kaygıyı aynı anda hissettiriyor. Liminal mekân kavramı sinemada çok az bu kadar bilinçli kullanılmıştır. Bir yerin hem tanıdık hem de tamamen yabancı hissettirdiği o eşik anı, Backrooms'un özünü oluşturuyor. Alışveriş merkezi koridorları, boş havuzlar, terk edilmiş ofisler gibi mekânların insanda uyandırdığı o tarif edilemez rahatsızlığı biliyor musunuz? İşte bu his, filmin boyunca hiç bırakmıyor yakanızı. Genç bir yaratıcının internet efsanesini olgunlaştırılmış bir sinema diline çevirmesi, üstelik bunu vücut korkusu ve psikolojik gerilimle harmanlayarak yapması ciddi bir iddia. Backrooms, izleyicisini sarsmak için gürültüye değil, sessizliğe güveniyor.