Bazı medeniyetler yalnızca yerlerinde değil, gizemlerinde yaşar. Peru'nun kurumuş yaylalarına kazınmış Nazca çizgileri, binlerce yıldır insanlığın en büyük muammalarından biri olarak varlığını sürdürmektedir. Damien Dorsaz'ın yönettiği bu yapım, o çizgilerin arasına bir kadının hikâyesini işliyor; hem coğrafi hem de ruhsal bir yolculuk olarak. Devrim Lingnau, geçmişiyle hesaplaşmak için Peru'nun ücra topraklarına adım atan bir kadını canlandırıyor. Lingnau, son yıllarda Avrupa yapımlarında adından söz ettiren bir isim olarak bu rolde hem kırılganlığını hem de kararlılığını ustalıkla dengeli bir biçimde yansıtıyor. Onun karşısında Guillaume Gallienne ve Olivia Ross, hikâyenin farklı katmanlarını besleyen güçlü performanslar sergilerken, yerel oyuncular Marina Pumachapi ve Javier Valdés filmin özgünlüğüne can veriyor. Film, macera ve tarih türlerini yüzeysel bir keşif hikâyesine indirgemek yerine daha derin bir soruyla yüzleştiriyor izleyiciyi: Bir uygarlığın ardında bıraktığı izler, o uygarlığı anlamamıza mı yoksa daha da gizemli kılmaya mı yarar? Nazca coğrafyasının boğucu sıcağı ve uçsuz bucaksız sessizliği, filmin görsel dilinde neredeyse bir karakter gibi işlev görüyor. Dorsaz, anlatısını ne aşırı mistik bir havaya büründürüyor ne de akademik bir soğukluğa sürüklüyor. İkisi arasında hassas bir denge kurarak izleyiciyi hem merakla hem de duygusal bir bağla ekranda tutuyor. Tarih meraklılarına, macera arayanlarına ve geçmişin bugüne fısıldadığı hikayelere kulak verenlere seslenen, olağandışı bir atmosfer taşıyan bir yapım.