Pedro Almodóvar, İspanya sinemasının en özgün seslerinden biri olarak her yeni yapımında kendi dünyasını biraz daha genişletir. Bu kez bizi Noel'in parıltılı yüzeyinin altında saklanan acılara, bastırılmış duygulara ve aynı anda hem ağlatıp hem güldüren anlara taşıyor. Yılın en "mutlu" sayılan döneminde yaşanan kaosun arka planına yerleşen hikaye, birden fazla karakterin birbirine dolaylı yollarla bağlanan yalnızlıklarını kara bir komedi maskesiyle sunuyor. Bárbara Lennie ve Leonardo Sbaraglia başta olmak üzere güçlü bir oyuncu kadrosunun hayat verdiği paralel hikayeler, yası, paniği ve kopukluğu sıradan aile sofraları arasına ustalıkla yerleştiriyor. Almodóvar burada bir kez daha sevdiği topraklarda dolaşıyor; insanların en kırılgan anlarında bile nasıl absürt biçimde komik olabildiğini, acının nasıl bazen tuhaf bir güzellik taşıdığını araştırıyor. Üstelik yapıma otofiktif unsurlar da sızdığı için yönetmenin kendi sesiyle karakterler arasındaki mesafe alışılmadık biçimde daralıyor. İzleyici olarak kendinizi hem kışkırtılmış hem de tanıdık bir yerde bulursunuz; çünkü Almodóvar'ın anlattığı şey aslında evrensel bir his. Noel, çoğu zaman toplumsal bir baskı aracına dönüşür ve bu film tam da o baskının altında ezilenlerin, kayıplarını Aralık neşesinin içine saklamaya çalışanların hikayesini anlatıyor. Aitana Sánchez-Gijón ve Milena Smit gibi isimlerin kadroyu tamamlaması ise filmin duygusal dokusunu iyice zenginleştiriyor. Amarga Navidad, tatlı görünümlü bir ambalaja sarılmış sert ve gerçek bir his olarak Almodóvar filmografisine katılıyor.