Napoli sokaklarında yumrukları kadar sert bir adalet anlayışıyla dolaşan Komiser Rizzo, İtalyan sinema tarihinin en sevilen polisiye figürlerinden biri olarak yerini almıştır. "Düztaban" lakabıyla bilinen bu iri yarı, kaba saba ama dürüst adamın hikâyesi; hem dönemin İtalya'sındaki yolsuzluk sorununu hem de halkın sisteme duyduğu derin güvensizliği sahte bir ciddiyet olmadan, gülen gözlerle aktarır. Bud Spencer, bu rolde kendine has fiziksel komedisini ve dürüst adam karizmasını o kadar kusursuz bir araya getirir ki Rizzo karakteri zamanla oyuncunun kimliğiyle bütünleşir. Napoli'nin dar sokakları, kalabalık çarşıları ve gürültülü limanları arka planda canlı bir karakter gibi işlev görürken film, uyuşturucu çetelerinin şehri ele geçirme planları üzerine kurulu gerilimini büyük ölçüde bu ortamdan besler. Steno'nun yönetiminde şekillenen yapım, poliziottesco olarak adlandırılan İtalyan polisiye türünün alışılmış karanlık havasını hafif bir dokunuşla yumuşatır. Ama bu yumuşaklık, filmin eleştirel bakışını törpülemez; aksine izleyiciyi rahatlatarak daha derin bir yere götürür. Kurumsal yozlaşma, bireysel dürüstlüğün önündeki en büyük engel olarak konumlanır ve Rizzo'nun bu duvarla çarpışması filmin duygusal eksenini oluşturur. Komedi ile gerilimin bu ölçülü dengesini izlemek, özellikle 1970'lerin İtalyan sinemasına ilgi duyanlar için gerçek bir keyif sunar. Kahramanın beceriksiz görünüp her şeyi altüst etmesi, ama sonunda ahlaki pusulanın hep doğruyu göstermesi izleyicide sıcak bir tatmin duygusu bırakır.