Sevdiklerini kaybetmenin ardından hayata yeniden tutunmaya çalışmak, hem son derece insani hem de son derece kırılgan bir çabadır. Takashi Miike, bu evrensel duygudan hareket ederek izleyiciyi önce sıcak ve tanıdık bir melodramın içine çeker; sonra yavaş yavaş, neredeyse fark ettirmeden zemini kaydırır. Yedi yıl önce eşini kaybeden Aoyama, oğlunu büyütmeye çalışan, sıradan ama derin bir yalnızlık taşıyan bir adamdır. Yapımcı arkadaşının tuhaf teklifiyle sahte bir oyuncu seçmesine katılır ve bu süreçte Asami adlı genç, sessiz ve gizemli bir kadınla tanışır. İlk bakışta her şey sıradan bir aşk hikayesinin başlangıcına benzer; Aoyama için de öyledir zaten. Filmin asıl ustalığı bu "benzerlik" hissinde yatıyor. Miike, uzun süre boyunca tamamen farklı bir filmin içinde olduğunuzu düşündürür. Sahne kurgusu, karakter gelişimi, diyalogların tonu; hepsi sizi bir yöne çekerken anlam katmanları bambaşka bir yerde birikmektedir. Asami karakteri, Japon sinemasının yarattığı en rahatsız edici figürlerden biri olarak hafızalara kazınmıştır; hem kırılgan hem tehdit edici, hem mağdur hem yargıç gibi görünür. Ölüm Provası, salt bir korku filmi değil; erkek fantezilerini, güç dengesizliklerini ve masum görünen niyetlerin altındaki şiddeti mercek altına alan sert bir hesaplaşmadır. İzledikten sonra uzun süre etkisinden kurtulamayacağınız türden bir film.