Küba'dan Amerika'ya sığınan bir adamın, yeni kıtanın nimetlerine olan açlığı bazen bir ömrün bedelini öder. Tony Montana, sıfırdan başlayan, elleri boş ama iradesi taş gibi sert bir adam olarak çıkar karşımıza. Miami'nin yakıcı güneşi altında, göçmenlerin umut ve çaresizliğin arasına sıkıştığı o kaotik ortamda, Montana sadece hayatta kalmayı değil, her şeye sahip olmayı kafasına koyar. Brian De Palma'nın elinde şekillenen bu yapıt, yüzeysel bir suç hikâyesinin çok ötesine geçiyor. Film, Amerikan rüyasının en karanlık yorumlarından birini sunuyor: Para, güç ve saygınlık için her kapıyı zorlamaya hazır bir insanın, bu kapıların ardında neleri kaybettiğini acı bir netlikle gösteriyor. Montana'nın tırmanışı izlerken içinizde hem hayranlık hem de tedirginlik hissediyorsunuz; bu ikilem filmin en büyük başarısı. Al Pacino bu rolde adeta yanıyor. Montana karakterini, karikatüre düşme tehlikesi taşıyan bu abartılı kişiliği, inanılmaz bir denge ve içten bir öfkeyle hayata geçiriyor. Her sahnede hem gülünç hem korkunç hem de bir şekilde anlaşılır olan bu adamı perdede tutmak başlı başına bir ustalık meselesi. Michelle Pfeiffer ise sessizliğiyle bile konuşan bir performans sergiliyor; parlaklığı ve soğukluğuyla tam da Montana'nın dünyasına ayna tutuyor. Film boyunca Miami, sıradan bir şehir olmanın ötesinde bir anlam kazanıyor. Parlak renkler, turkuaz havuzlar, gösterişli giyimler; tüm bu dış yüzey altında pislenen ve çürüyen bir dünyanın dekorasyonu. De Palma bu çelişkiyi görsel diliyle son derece bilinçli biçimde kuruyor, kamerasını hiçbir zaman gereksiz yere titretmiyor. Yaklaşık üç saatlik süresiyle uzun sayılabilecek bu film, doğru tempoda ilerlediği için yorucu hissettirmiyor. Her sahne, karakterin iç dünyasına ya da dış dünyanın işleyişine dair bir şeyler ekliyor. Sonunda geriye kalan şey ise büyük bir yalnızlık duygusu ve kazanılan her şeyin aslında ne kadar kırılgan olduğuna dair sessiz bir soru. Montana'nın düşüşü, bir trajedi olduğu kadar aynı zamanda kaçınılmaz bir hesaplaşma.