Bir çocuğun dünyaya gelmesi genellikle saf bir sevinç olarak tasvir edilir; oysa Alice Douard'ın ilk uzun metrajlı filmi bu romantik kabulün gölgesinde gizlenen gerçekleri gün yüzüne çıkarıyor. Céline ve Nadia, üç ay sonra anneli olmayı bekleyen, birbirini seven iki kadın. Ama Céline için bu beklenti dönemi yalnızca heyecan dolu değil; aynı zamanda kendini ispat etme, meşruiyetini kabul ettirme ve çevresinin görünmez baskısıyla baş etme mücadelesine sahne oluyor. Eşi Nadia'nın karnında büyüyen bebek, Céline'i hem mutlu hem de kendi içinde kaybolmuş bırakıyor. Douard, bu gerilimi didaktik bir dille değil, gündelik anların içine ustalıkla yerleştirerek işliyor. Film, eşcinsel ebeveynliğin yasal ve toplumsal labirentlerini konu alırken hiçbir zaman manifestoya dönüşmüyor. Bunun yerine, o labirentin içinde nefes almaya çalışan insanların portresini çiziyor. Ella Rumpf ile Monia Chokri'nin ekrandaki kimyası, çifti gerçek ve dokunuşlu kılıyor; birbirinden farklı iki karakter olarak Thelma ile Louise'i çağrıştıran bu ikilinin dinamiği, filmin ruhuna sinmiş. Cannes Eleştirmenler Haftası'nda prömiyerini yapan yapım, hem duygu yüklü hem de hafif; sevinç ile endişeyi aynı anda taşıyabilen nadir filmlerden biri. Douard'ın anlatısında mizah asla ciddiyetin önüne geçmiyor, aksine onu daha katlanılır kılıyor. Aile kurmak isteyen, bunun için hem hukuki engellerle hem de toplumsal bakışlarla boğuşmak zorunda kalan insanların hikayesini bu denli şiirsel ve nüanslı biçimde aktaran filmler oldukça az. İzleyiciyi bir anda ortasında bulduğu bu sıcaklık, film bittikten sonra da bir süre zihinlerde kalmaya devam ediyor.