Ses, bazen en güçlü itiraz biçimidir. Tunus asıllı Fransız yönetmen Leyla Bouzid'in bu filmi, genç bir kadının kendi sesini bulma yolculuğunu hem kişisel hem de siyasi bir mercekten ele alıyor. Bouzid'in önceki çalışmalarında da belirgin olan o narin ama kararlı feminist duruş, burada daha da olgunlaşmış ve derinleşmiş bir hâlde karşımıza çıkıyor. Hikâye, Tunus'ta büyümüş genç bir kadın olan Eya etrafında şekilleniyor. Sesi ve müziğe duyduğu tutkuyla var olan Eya, toplumsal baskıların ve aile dinamiklerinin tam ortasında kendi kimliğini tanımlamaya çalışıyor. Hiam Abbass'ın canlandırdığı güçlü anne figürü ise bu yolculuğun hem engeli hem de aynası olarak işlev görüyor; iki kadın arasındaki ilişki, kuşaklar arası çatışmanın ve dayanışmanın aynı anda var olabileceğini gözler önüne seriyor. Film, Akdeniz sinemasının o kendine özgü sıcaklığını taşırken görüntü dili son derece özenli ve beden dili her diyalog kadar anlamlı. Müzik burada sıradan bir arka plan unsuru değil; bir karakter, bir direniş aracı, bir özgürleşme ritüeli. Bouzid, yüksek sesle bağırmak yerine sessizliğin içindeki gürültüyü dinlettiriyor izleyiciye. Eya Bouteraa'nın performansı, filmin en büyük sürükleyici gücü. Kırılganlık ile kararlılığı aynı anda taşıyan bu genç oyuncu, sahneye her adım attığında ekrana bakmamak neredeyse imkânsız hâle geliyor. Marion Barbeau ve Feryel Chammari'nin katkılarıyla zenginleşen kadın kadrosu, filmin dokusunu katmanlı ve gerçek kılıyor. Hem Tunuslu hem Fransız hem de evrensel bir hikâye anlatan bu yapım, sakin ama kalıcı bir iz bırakıyor.