Kayıp her zaman görünür biçimde yaşanmaz. Bazen en derin yaralar, gözden ırak bir yerde, sessizce büyür ve yıllar sonra beklenmedik bir anda yüzeye çıkar. Tayvan sinemasının son dönemde dünya festivallerinde giderek daha fazla ilgi gören yapıtları arasına katılan bu film de tam olarak bu gerçekle yüzleşiyor: Geçmişin gömülü olan ama hiç ölmeyen izlerini. Bir çiftin hikâyesiyle başlayan anlatı, önce sıradan ve tanıdık bir yaşam kesiti gibi görünür. Ancak bir gebelik haberiyle birlikte bu görünür denge bozulmaya başlar. Yeni bir hayatın müjdesi olması beklenen bu an, aksine eski kapıları aralıyor; uzun süredir kilitli tutulan odaları açıyor. Sevinç ile korku, umut ile travma aynı anda aynı bedende var olmaya çalıştığında bir insanın nasıl çatırdadığını gözlemlemek hem ürkütücü hem de son derece insani. Yönetmen Zhou Meiyu, melodrama kaymadan aile içindeki kırılganlıkları mercek altına alıyor. Filmde hissedilen bu temkinli ama kararlı anlatım dili, Tayvan edebiyatının incelikli psikolojik gözlem geleneğiyle örtüşüyor. Bir romandan sinemaya taşınan bu hikâye, görsel dile aktarılırken orijinalin ruhunu korumayı başarıyor gibi görünüyor; çünkü temposu, karakterlerin iç dünyasına saygı gösteren bir temkinlilik taşıyor. Lin Yizhen başta olmak üzere oyuncu kadrosu, bu duygusal yükü taşımak için gereken çok katmanlı performanslar sunuyor. Karakterler kendilerini kelimelerle değil, sessizlikleriyle, bakışlarıyla ve kaçındıkları anlarla ifade ediyor. Bu tercih, filmin duygusal baskısını iyice artırıyor ve izleyiciyi seyirci konumundan çıkarıp neredeyse bir tanık hâline getiriyor. Aile kavramının idealleştirilmek yerine sorgulandığı, romantizmin yalnızca birlikte olmakla değil birlikte nasıl var olunduğuyla ölçüldüğü bu hikâye, rahatsız edici sorular sormaktan çekinmiyor. Karanlık bir odanın içine ışık tutmak her zaman güzel şeyler göstermez; ama görmezden gelinen ne varsa sonunda mutlaka bir biçimde kendini hatırlatır. Film de tam olarak bunu yapıyor: Bakmaktan kaçındığımız yere bakmamızı zorunlu kılıyor.