Karim Aïnouz, Brezilya sinemasının özgün seslerinden biri olarak tanınıyor olsa da Rosebush Pruning ile bambaşka bir coğrafyaya, bambaşka bir ton evrenine adım atıyor. İngilizce dilindeki bu ilk uzun metrajlı çalışmasında yönetmen, bir ailenin çözülüşünü kara komedi ile gergin bir atmosferin hassas sınırında tutuyor. Sonuç; izleyiciyi hem güldüren hem de içinde rahatsız edici bir his bırakan, sınıfsal çürümeyi sofistike bir acımasızlıkla mercek altına alan bir film. Hikâye, görünürde düzgün ve müreffeh bir ailenin bir araya gelmesiyle başlıyor. Ancak bu toplanmanın altında biriken gerilim, kısa sürede yüzeye vuruyor. Callum Turner ve Riley Keough gibi çarpıcı oyuncular, işlevselliğini yitirmiş aile dinamiklerini hem doğal hem de izlenmesi güç biçimde aktarıyor. Jamie Bell ve Lukas Gage ise bu denkleme tuhaf, neredeyse absürd bir enerji katıyor. Film, romandan uyarlanan yapısıyla sözel ve davranışsal katmanlar arasında sürekli gidip geliyor. Diyaloglar keskin, durumlar giderek daha gizemli ve yoruma açık bir hal alıyor. Aïnouz burada toplumsal hicvi aile dramasının içine ustalıkla yerleştiriyor; burjuva nezaketinin arkasındaki çirkinliği, doğrudan söylemek yerine sezdirimler ve sessizlikler aracılığıyla aktarıyor. Rosebush Pruning, izleyiciden aktif bir dikkat talep ediyor. Ne tamamen güldürüyor ne de tamamen bunaltıyor; tam ortada, belirsizliğin içinde tutuyor. 76. Berlinale'de yarışma programında yer bulması tesadüf değil; bu film, çağdaş Batı yaşamının yüzeysel uyumuna duyulan derin bir kuşkudan besleniyor ve bu kuşkuyu sinemaya özgü, özgün bir dille görünür kılıyor.