1954 yılının kasvetli sonbaharında, ıssız bir adaya demirleyen bir feribot ve bu ferибоtta oturan yorgun, geçmişinin ağırlığını taşıyan bir adam. Martin Scorsese'nin Dennis Lehane'nin aynı adlı romanından uyarladığı bu yapım, izleyiciyi ilk karesinden itibaren ele geçiriyor ve bir daha bırakmıyor. Leonardo DiCaprio, kariyerinin en çok katmanlı performanslarından birini ortaya koyduğu bu filmde, Ashecliffe Akıl Hastanesi'ne gönderilen federal bir marshal'ı canlandırıyor. Görev basit görünüyor: Yüksek güvenlikli bu kurumdan kaçmayı başaran tehlikeli bir hastayı bulmak. Ancak fırtınanın adayı çevrelemesiyle birlikte sıradan bir kayıp kişi soruşturması, insanın aklının sınırlarını zorlayan karanlık bir labirente dönüşüyor. Scorsese burada yalnızca bir gerilim filmi çekmemiş; 1950'lerin neo-noir atmosferini, İkinci Dünya Savaşı'nın toplumsal yaralarını ve o dönemin tartışmalı psikiyatri anlayışını ustalıkla harmanlayarak kendine özgü bir evren kurmuş. Filmin renk paleti, gölge oyunları ve Robbie Robertson'ın seçtiği müzikler, seyircinin zihninde sürekli bir huzursuzluk hissi yaratıyor. Her sahne, her diyalog bir ipucu gibi sunuluyor; ama hangi ipucunun gerçek, hangisinin yanıltıcı olduğunu anlamak neredeyse imkânsız. DiCaprio'nun yanında Mark Ruffalo, Ben Kingsley ve Max von Sydow gibi isimlerin oluşturduğu kadro, filmin gerilimini besleyen mükemmel bir denge kuruyor. Kingsley'nin soğukkanlı doktor yorumu özellikle dikkat çekiyor; her gülümsemesinin altında bir soru işareti saklı gibi hissettiriyor. Zindan Adası salt bir gizem filmi olmanın çok ötesine geçiyor. Travmanın insan zihnini nasıl şekillendirdiğini, suçluluk duygusunun nasıl bir hapishaneye dönüşebileceğini ve gerçekle kurgunun arasındaki ince çizgiyi sorguluyor. Film bittikten sonra da izleyiciyi bırakmıyor; sahne sahne tekrar düşündürüyor, bazı anları zihinsel olarak defalarca geri sarıp izletiyor. 138 dakikanın sonunda kafanızda dönen sorular kesinlikle cevap buluyor, ama o cevapların her biri yeni bir rahatsızlık tohumunu da beraberinde getiriyor. Bazı kapıları açmak, hiç açmamaktan daha ağır olabilir.