Pedro'nun atı, küçük bir köy çocuğunun dünyasında sıradan bir varlık gibi görünebilir; ama Daniel Nolasco'nun bu kısa filminde at, çok daha derin bir şeyin simgesi haline gelir. Brezilya'nın taşra coğrafyasında geçen bu film, toprak kokusu ve sıcaklıkla örülmüş bir atmosfer içinde, genç bir erkeğin hem kendini hem de etrafındaki dünyayı keşfetme sürecini anlatır. Guilherme Théo'nun canlandırdığı Pedro, kırsalın sessizliğinde büyüyen, duygularını kelimelerle değil bakışlarla, dokunuşlarla ve hayvanlarla kurduğu bağla ifade eden bir karakter. Film, onun bu içe dönük dünyasını büyük dramalarla değil, gündelik anların içine sindirilmiş küçük gerilimlerle aktarır. Boiadeiro kültürünün, yani Brezilya'nın at ve sığır çobanı geleneğinin arka planında şekillenen bu hikâye, erkekliğin nasıl tanımlandığına ve bu tanımın dışına düşen duyguların nasıl bastırıldığına dair sessiz ama güçlü bir yorum sunar. Nolasco, görsel dilini minimalist bir anlayışla kurar; geniş açılar ve uzun planlar izleyiciyi o araziye, o suskunluğa ortak eder. Filmin duygusal ağırlığı hiçbir zaman bağırmaz, fısıldar. Ve bu fısıltının ağırlığı, izlendikten sonra uzun süre zihinlerde asılı kalır. Eşcinsel temayı taşra gerçekliğiyle bu denli organik ve zorlamadan harmanlayan yapımlar oldukça nadirdir; bu yüzden film, yalnızca bir karakter portresi olmanın ötesine geçer ve bir yaşam biçiminin, bir suskunluğun belgesi niteliği kazanır. TMDB'deki yüksek puan da tesadüf değil; izleyici bu filmde hem yabancı hem de tanıdık bir şeyle yüzleştiğini hisseder.