Fransız sinemasının sevimli dağılganı Mösyö Hulot, bu kez Avrupa'nın kalabalık yollarına düşüyor. Tanıdık şapkası ve borusuyla yeniden karşımıza çıkan Hulot, bir otomobil fuarına yetişmek için tasarladığı yenilikçi kamp arabasıyla Paris'ten Amsterdam'a doğru yola koyuluyor. Ne var ki bu yolculuk, baştan sona bir kaosun, beklenmedik aksaklıkların ve modern hayatın absürt ritmine dair keskin gözlemlerin sahnesine dönüşüyor. Jacques Tati, kariyerinin bu son Hulot filminde mizahını daha da soyutlaştırıyor. Artık tek bir karakterin macerasından çok, otomobilin modern insanı nasıl dönüştürdüğüne, hatta esir aldığına dair geniş bir tablo çiziyor. Trafik sıkışıklıkları, gümrük kontrolleri, bozulan motorlar... Tüm bu sıradan anlar, Tati'nin kamerasında birer küçük felsefi şakaya dönüşüyor. İzleyici gülerken bir yandan da tanıdık bir rahatsızlık hissediyor; çünkü perdede gördüğü şey, kendi gündelik hayatının karikatürü. Filmin en büyük ustalığı, söze ihtiyaç duymadan anlatabilmesidir. Tati, diyaloğu neredeyse tümüyle kenara bırakarak görsel komedinin saf biçimini sunuyor. Her kare, dikkatle yerleştirilmiş küçük detaylarla dolu; bir araba sürücüsünün yüz ifadesi, yoldaki ufak bir aksilik ya da modern bir icadın tuhaflığı, filmin asıl malzemesini oluşturuyor. 1971 yapımı bu film, otomobil çağının zirvesinde çekilmiş olmasına karşın bugün hâlâ şaşırtıcı biçimde güncel hissettiriyor. Teknolojiye ve modernliğe duyulan o saf, masum hayranlıkla birlikte gelen çaresizliği bu denli nazik ve neşeli bir şekilde aktarabilen başka bir yönetmen bulmak gerçekten güç.