Angela Schanelec sinemasını tanıyanlar için "Meine Frau weint" beklenmedik bir sürpriz değil; yönetmenin uzun soluklu filmografisinde hep var olan o sessiz, yoğun ve kırılgan dünyaya bir kez daha adım atış daveti gibi. Schanelec, Alman yeni dalgasının en özgün seslerinden biri olarak her zaman insanın iç çöküşünü dışarıdan gözlemleyen bir kamera diliyle çalışmış, ve bu filmin başlığı bile başlı başına bir programatik açıklama niteliği taşıyor: "Karım ağlıyor." Bu basit, neredeyse sıradan görünen cümlenin arkasında bir ilişkinin sessiz derinlikleri, bir çiftin birbirine doğru ya da birbirinden uzağa doğru sürüklenişi yatıyor. Film, bir adamın bakış açısından kurgulanmış gibi hissettirse de Schanelec'in imzası olan o mesafeli, yargısız anlatım, izleyiciyi kolay bir özdeşleşmeden uzak tutarak her karaktere eşit bir şüpheyle yaklaşmayı zorluyor. Vladimir Vulević ve Agathe Bonitzer gibi güçlü isimlerin taşıdığı bu hikâye, büyük dramatik patlamalar yerine bakışların, suskunlukların ve yarım kalan cümlelerin üzerine inşa edilmiş. Schanelec sineması sabır isteyen bir sinema; ödülü anında gelmiyor, bilincin altında birikip sonradan açılıyor. 76. Berlinale'de gösterim bulan film, festivalde ses getirmesiyle de yönetmenin Avrupa art house dünyasındaki yerini bir kez daha pekiştiriyor. İnsan ilişkilerinin yüzeyde ne kadar düzgün, derinlerde ne kadar kırılgan olabileceğini soran bu film, bazı izleyiciler için zorlayıcı, bazıları için ise tam da aradıkları türden bir sinema deneyimi sunuyor.