Montreal'in gürültülü, cıvıl cıvıl müzik sahnesini arka plan olarak kullanan bu film, 2010'ların indie rock kültürünü hem sevgiyle hem de eleştirel bir gözle mercek altına alıyor. Chandler Levack'ın yönetimindeki yapıt, müziği gerçekten seven ama bu aşkı bir türlü hayata geçiremeyen bir müzik eleştirmeninin hikâyesini anlatıyor. Barbie Ferreira'nın canlandırdığı karakter, sahnelerde değil seyirci koltuklarında ya da yazı masasının başında konumlanan, başkalarının yarattığı şeyleri değerlendirerek geçim sağlayan biri. Ama Montreal'in bağımsız rock sahnesinde karşısına çıkan bir grupla tanışması, bu dengeyi sarsmaya başlıyor. Film, yaratıcılık ile eleştiri arasındaki o ince çizgiyi sorguluyor. Bir şeyi seven ile o şeyi yaratan arasında ne fark vardır? Tutkuyu kelimelerle ifade etmek, onu müziğe dökmekten daha mı kolaydır? Bu sorular, hikâyenin romantik ve müzikal damarlarıyla iç içe geçerek izleyiciye sormak istediği asıl şeyi oluşturuyor. Devon Bostick ve Stanley Simons gibi isimlerin katkısıyla şekillenen kadro, sahne enerjisini ve o döneme özgü indie rock atmosferini inandırıcı biçimde taşıyor. Levack, büyük şehir hayallerinin gerçeklikle buluştuğu anları, melodramatik bir abartıya kaçmadan, samimi ve hafif ironik bir dille aktarıyor. Müzik sahneleri dekoratif değil, karakterlerin duygusal durumlarını yansıtan birer ayna işlevi görüyor. Gençlik hevesinin, hayal kırıklığının ve yeniden başlamanın hikâyesini arıyorsanız, bu film sizi Montreal'in bodrum katı konserlerinin nemli havasına çekip götürüyor. Puanlar mükemmeliyetçi bir izleyiciyi tam olarak tatmin etmeyebilir, ancak filmin kendine has sıcaklığı bu sayıların çok ötesine geçiyor.