Japon korku sinemasının köklü eserlerinden biri olan bu film, sıradan bir yardım ziyaretiyle başlayan ama giderek kaçınılmaz bir karabasan biçimini alan bir hikâyeyi anlatıyor. Genç gönüllü Rika, toplumsal hizmet kapsamında bakıma muhtaç yaşlı bir kadına yardım etmek için ücra bir eve adım attığında, sıradan bir günden fazlasını beklemiyor. Ancak o ev, sıradan bir ev değil; duvarlarına, zemine ve havaya işlemiş derin bir öfkenin yurdu. Yönetmen Takashi Shimizu, J-Horror geleneğini kendi özgün diliyle yeniden kurgulayan bir usta. Filmde doğrusal olmayan anlatı yapısı, zamanın parçalanarak sunulması ve birbirinden kopuk görünen yaşam kesitlerinin yavaş yavaş tek bir lanet çerçevesinde bir araya gelmesi, izleyiciyi zihinsel olarak sürekli uyanık tutuyor. Dehşet burada ani sıçratmalardan değil, atmosferin yoğunlaşmasından besleniyor; sesin ve sessizliğin birbirini kovalamasından, görüntünün tam anlaşıldığı anda içini boşaltmasından. Garez, ölümün ardında ne kaldığını sorguluyor. Şiddetin mekânlara sinip sinmediğini, geçmişin gerçekten geçip gitmeyeceğini ya da sadece görünmez bir kabuk altında beklemeye çekildiğini merak ettiriyor. Filmin yarattığı rahatsızlık seyir bittikten sonra da devam ediyor; çünkü sunulan tehdit mantıksal bir çözüme ya da kaçışa izin vermiyor. Bu bulanıklık, filmin en güçlü ve en tartışmalı yanlarından biri. J-Horror meraklıları için vazgeçilmez, türe yeni başlayanlar için ise son derece yerinde bir başlangıç noktası.