1990'ların sonunda Bollywood'u derinden sarsan ve kıtalar ötesinde izleyicilerin kalbine dokunan bu yapım, Karan Johar'ın yönetmenlik kariyerinin parlak bir başlangıcı oldu. Kahkaha ve gözyaşının aynı karede buluştuğu, müziğin hikâyeyle neredeyse bütünleştiği bu romantik masalda, şimdiye dek yazılmış en köklü sorulardan biri yeniden sorgulanıyor: Gerçek aşk, dostluğun gölgesinde kaybolabilir mi? Shah Rukh Khan ve Kajol'un ekrandaki kimyası, bu filmi sıradan bir Bollywood melodramından çok daha fazlası hâline getiriyor. İki eski üniversite arkadaşı arasındaki geçmiş, yıllar sonra küçük bir çocuğun masumane kararlılığıyla yüzeye çıkmaya başlar. Annesinden kalan mektuplar ve çocuksu bir hayal, filmin duygusal çekirdeğini oluşturuyor; bu çekirdek hem güldürüyor hem sıkıştırıyor hem de umutla dolduruyor insanı. Johar, melodramı abartılı bulmayan seyirciler için bile bu filmde ele geçiren bir şeyler bırakıyor. Renkli okul koridorları, ikonik müzik sahneleri ve dönemin ruhunu yansıtan kostümler, filmi nostaljik bir kapsül gibi saklıyor. Rani Mukherjee'nin canlandırdığı karakter ise hikâyeye beklenmedik bir derinlik katarak klasik "aşk üçgeni" şablonunu zorluyor. Hem ilk kez izleyenler hem de defalarca izlemiş olanlar için farklı bir şeyler sunan bu yapım, duyguyu hiçbir zaman ucuzlatmadan ama her daim erişilebilir kılarak romantik sinemanın neden evrensel bir dil olduğunu hatırlatıyor.