Wes Anderson sinemasına aşina olanlar bilir: Her karesinde titizlikle yerleştirilmiş bir simetri, her diyaloğunda nükteli bir zekâ, her renginde kasıtlı bir şiirsellik vardır. Büyük Budapeşte Oteli ise bu estetiğin belki de en olgun ve en büyüleyici ifadesidir. Anderson burada yalnızca bir hikâye anlatmaz; kaybolan bir dünyanın hüzünlü bir portresini çizer. Film, iki savaş arası Avrupa'sının o tuhaf, kırılgan atmosferinde geçiyor. Muhteşem oteller, zarif asilzadeler, görkemli sanat eserleri... Ama tüm bu ihtişamın altında çatırdayan bir medeniyet var. Anderson bu gerilimi hem komik hem de derinden melankolik bir dille aktarıyor. Filmi izlerken gülümsüyorsunuz, ama o gülümsemenin arkasında bir burukluğun sessizce biriktiğini de hissediyorsunuz. Hikâyenin merkezinde Büyük Budapeşte Oteli'nin efsanevi başkonsiyer Gustave H. ile genç bellboy Zero arasındaki ilişki var. Bu iki karakter arasındaki bağ, sıradan bir usta-çırak ilişkisinin çok ötesine geçiyor; zira birbirinden çok farklı iki ruhun, kaotik bir dünyanın ortasında birbirini bulmasından doğuyor. Ralph Fiennes, Gustave H.'yi o kadar nüanslı ve karizmatik oynuyor ki bu performansı unutmak neredeyse imkânsız. Fiennes, kişiliğin ince çizgisi üzerinde mükemmel bir denge kuruyor: Hem komik hem onurlu, hem savunmasız hem de ihtişamlı. Filmin görsel dili de başlı başına bir deneyim sunuyor. Sanki canlanan bir illüstrasyon kitabına bakıyorsunuz; renk paletleri, çerçeve kompozisyonları ve dekor seçimleri her sahneyi adeta bir tablo gibi sunuyor. Ancak bu estetik şölen, hikâyenin duygusal ağırlığını hafifletmiyor; aksine onu daha da keskinleştiriyor. Büyük Budapeşte Oteli, temelde bir kayıp hikâyesi. Kültürün, kibarlığın, belirli bir yaşama sanatının yitip gidişine dair derin bir yastan besleniyor. Anderson bu yası doğrudan değil, zarif bir mizahın ve görsel şiirin ardına saklayarak anlatıyor. Filmi izledikten sonra aklınızda kalan yalnızca renkli tablolar ya da gülünç sahneler değil; geçip gitmiş bir güzelliğe duyulan naif ve kırılgan bir özlem oluyor.