Dil, yalnızca iletişim kurmak için kullandığımız bir araç değildir; aynı zamanda dünyayı algılayış biçimimizi, başkalarını anlama kapasitemizi ve belki de en temelde kendimizi var etme şeklimizi belirleyen bir yapıdır. Ulrich Köhler'in bu sessiz ama derin filmi, tam da bu soruyu merkezine alarak ilerliyor: Birinin söylediği şeyi gerçekten anlayabilir miyiz? Köhler, uzun metrajlarında insan ilişkilerinin kırılganlığını ve iletişimsizliğin yarattığı derin uçurumları ele almayı seven bir yönetmen. Bu filmde de o damara dokunuyor; ancak hikâyeyi hem felsefi hem de son derece kişisel bir çerçeveye oturtmuş. Jean-Christophe Folly ve Maren Eggert gibi güçlü oyuncuların bir arada olduğu bu yapım, farklı kültürlerden, farklı dillerden gelen insanların birbirini anlamaya çalıştığı o zorlu ve bazen trajik süreci ustalıkla aktarıyor. "Gavagai" başlığı, Amerikalı filozoflardan W.V.O. Quine'in ünlü düşünce deneyine gönderme yapıyor. Yabancı bir dil konuşan biri "gavagai" dediğinde, bu sözcüğün tam olarak neyi kastettiğini hiçbir zaman kesin biçimde bilemeyiz; tavşan mı, tavşan kulağı mı, yoksa bütünüyle farklı bir kavram mı? Film de bu belirsizliği hem kavramsal hem duygusal bir düzlemde işliyor. Karakterler arasında kurulan ya da kurulamayan bağlar, bu anlam boşluğunun insan hayatına nasıl sızdığını gözler önüne seriyor. 63. New York Film Festivali'nde gösterilen film, izleyiciye hızlı cevaplar sunmuyor. Aksine, sorularla baş başa bırakıyor. Dili ve anlamayı bu kadar doğrudan sorgulayan yapımlar günümüzde nadir; bu yüzden Köhler'in bu çalışması hem sinema sanatı hem de düşünsel derinlik açısından dikkatle izlenmesi gereken bir eser olarak öne çıkıyor.