Hollanda folklorunun en gizemli imgelerinden biri olan "Witte Wieven", yani Beyaz Kadınlar efsanesi, yüzyıllardır ormanlarda dolaşan, sisi andıran hayaletimsi varlıklar olarak anlatılagelmiştir. Didier Konings'in yönettiği bu yapım, söz konusu yerel efsaneyi found footage formatıyla birleştirerek hem kültürel belleğe hem de modern korku sinemasının dilsel kalıplarına aynı anda dokunuyor. Hikaye, ormana giren ve orada kayda değer bir şeylerle karşılaşan bir grup insanın deneyiminin ardından şekilleniyor. Found footage türünün doğası gereği kamera, bir karakterin elinde titreşiyor; görüntüler ham ve kusurlu, sesin ise bazen kesiliyor. Bu biçimsel tercih seyirciye yapay bir mesafe sunmuyor, aksine ormanın içine çekiyor. Konings, Hollanda kırsalının nemli ve loş dokusunu atmosfer malzemesi olarak ustalıkla kullanıyor. Ağaçların arasından süzülen ışık, arka planda kaybolan siluetler ve açıklanamayan sesler; filmin ruhunu oluşturan öğeler bunlar. Witte Wieven'in öne çıkan taraflarından biri, evrensel bir korku formülüne yaslanmak yerine özgün bir kültürel zemine kök salması. Efsanenin kendisi zaten içinde belirsizlik barındırıyor: Bu varlıklar kötü mü, yoksa yalnızca yanlış anlaşılmış mı? Ölülerin ruhları mı, yoksa doğanın kendisinin bir dışavurumu mu? Film bu soruları yanıtlamak yerine belirsizliğin içinde bırakmayı tercih ediyor; ve bu tercih, izleyicide klasik bir korku filminin yarattığı "sıçrama refleksi"nden çok daha kalıcı bir huzursuzluk bırakıyor. Anneke Sluiters ve Len Leo Vincent başta olmak üzere oyuncu kadrosu, doğallıkla oynuyor. Found footage türünde inandırıcılık her şeydir ve bu kadro büyük ölçüde o sınavı geçiyor. Filmin kısa soluklu yapısı ritim açısından onu hem avantajlı hem dezavantajlı kılıyor: Atmosfer birikmeden önce bittiğini düşünenler olacaktır, ama tersine bu yoğunlaştırılmış sürenin gerilimi hiç dağıtmadığını savunanlar da haklı sayılabilir. Hollanda sinemasının korku coğrafyasında fazla yer tutmadığı düşünüldüğünde, böyle bir yapımın var olması bile başlı başına ilgi çekici. Witte Wieven, büyük bütçeli prodüksiyonların gölgesinde kalan ama kendi sessiz ve ısrarcı etkisini bırakan bir film.