Tarik Saleh, önceki filmlerinde de defalarca kanıtladığı üzere, Mısır'ı yalnızca bir coğrafya olarak değil, bir güç laboratuvarı olarak kullanmayı seviyor. Cumhuriyet'in Kartalları da bu anlayışın en olgun örneklerinden biri olarak karşımıza çıkıyor; kamera hiçbir zaman doğrudan bağırmıyor, ama her karede bir tehdidin varlığını hissediyorsunuz. Hikâyenin merkezinde Mısır'ın en tanınan aktörü George Fahmy var. Fares Fares'in soğukkanlı bir zarafetle hayat verdiği bu karakter, ülkenin kültürel belleğinin simgesi hâline gelmiş biri; sahnenin önünde parıldayan, ama perdenin arkasında ne döndüğünden habersiz ya da haberdar olmak istemeyen bir adam. Devletin en üst kademelerinden gelen bir davet, daha doğrusu bir zorunluluk, onu tanıdık olmayan bir dünyaya sürüklüyor: iktidarın gözünün içine bakıldığında görülmesi mümkün olan o karanlık, muğlak bölgeye. Film, Hollywood'un büyük gerilim makinelerinden çok farklı bir tempoda ilerliyor. Saleh, gerilimi patlamalarla değil, sessizlikle inşa ediyor. Karakterlerin söyledikleri kadar söylemedikleri de anlam taşıyor; bakışlar, duraksamalar ve yarım bırakılan cümleler filmin gerçek diyaloğunu oluşturuyor. Bu atmosfer, izleyiciyi sürekli tetikte tutuyor; tehlikenin nereden geleceğini bilmiyorsunuz çünkü her şey yüzeyde son derece medeni görünüyor. Lyna Khoudri ve Zineb Triki'nin performansları ise anlatıya beklenmedik bir duygusal derinlik katıyor. Film nihayetinde sanat ile güç arasındaki o eski ve çözümsüz ilişkiyi sorguluyor: Bir sanatçı, kendisini kullananların elinde ne kadar özgür kalabilir? Bu soru, Mısır'ın sınırlarını çoktan aşıyor.