Osgood Perkins'in yönettiği bu atmosfer yüklü yapım, FBI bünyesine yeni katılmış genç ajan Lee Harker'ın yıllardır çözüme kavuşturulamamış bir seri katil dosyasına dahil edilmesiyle başlıyor. Oregon'un kasvetli coğrafyasına yayılmış bu vakada katil, ailelerini yok ediyor ve geride şifreli mesajlar bırakıyor. Harker soruşturmayı derinleştirdikçe, dışarıdan bakıldığında rastgele gibi görünen bu cinayetlerin aslında ne denli karanlık bir düzene oturduğu yavaş yavaş gün yüzüne çıkıyor. Perkins, gerilimi anlık sıçramalarla değil, alttan alta işleyen bir bunaltıyla inşa ediyor. Sahneler arasında kurulan sessizlik, her diyaloğun arka planında hissedilen uğursuzluk ve Nicolas Cage'in tuhaf, neredeyse tiyatral bir enerjiyle hayat verdiği Cambaz karakteri; filmin ruhunu oluşturan unsurların başında geliyor. Maika Monroe ise Harker'a hem kırılgan hem de inatçı bir derinlik katarken, izleyiciyi karakterin içsel yolculuğuna ortak ediyor. Filmde şeytansallık, okültizm ve doğaüstü izlekler, klasik bir seri katil soruşturmasının katmanlarına ustalıkla işleniyor. Bu sayede yapıt, ne tamamen bir polisiye ne de saf bir korku filmi olarak konumlanıyor; ikisi arasındaki belirsiz bölgede yaşıyor. Bebek figürleri, flashback'ler ve dini sembolizm aracılığıyla yaratılan görsel dil, izleyicide uzun süre zihinsel bir artık bırakıyor. Özellikle 1990'lara ait dokusuyla dönemin paranoyasını ve masumiyet kaybını ustaca çağrıştırıyor. Hızlı tüketim alışkanlıklarına değil, sabırla izlenmeye göre tasarlanmış bir film.