Kadınların seslerini, bedenlerini ve varoluşlarını sahiplendikleri bir dönemde yönetmen Esosa Cheryl Obobaifo, kamerasını aynı zamanda kendi hikayesine de çevirerek son derece kişisel bir yolculuğa çıkıyor. Obobaifo'nun hem yönetmen hem de özne olarak yer aldığı bu belgesel, Fas'ın sosyal dokusunu kadın gözüyle mercek altına alırken evrensel bir kardeşlik duygusunu da beraberinde getiriyor. Filmin ruhu, farklı kültürel ve coğrafi arka planlara sahip kadınların ortak deneyimlerinde şekilleniyor. Özlem Altinpinar, Mirace Ercan ve Naima N'Ait-Si-Lahcen gibi isimlerin varlığıyla belgesel, tek bir hikayeye değil birbirine dokunan çok sayıda deneyime kulak veriyor. Bu tercih, izleyicide güçlü bir aidiyet hissi yaratıyor; perdede gördükleriniz ne kadar yabancı bir coğrafyada geçiyor olursa olsun, anlatılan şeyin size de ait olduğunu hissediyorsunuz. Fas bağlamında kadın hakları ve güçlenme meselelerini ele alan bu yapım, politik bir manifesto olma iddiasından ziyade samimi bir tanıklık sunmayı tercih ediyor. Kadınların gündelik direniş biçimleri, dayanışma anları ve kırılgan ama bir o kadar da kararlı sesleri, belgesele didaktiklikten uzak bir derinlik kazandırıyor. İzleyici burada konuşmalar aracılığıyla değil, bakışlar ve sessizlikler aracılığıyla çok şey öğreniyor. Kısa metrajlı bir belgesel olmasına karşın yapıt, her karesinde yoğun bir anlam yükü taşıyor. Kadın dayanışmasını soyut bir kavram olmaktan çıkarıp somut, canlı ve nefes alan bir gerçekliğe dönüştürmesiyle belleğe kazınan türden bir çalışma. Dünya sinemasında giderek daha fazla önem kazanan "ben de buradayım" sinemasının güçlü bir örneği.