Yas, yalnızlık ve yeniden var olma çabası — Cole Webley'nin yönettiği bu sessiz ama güçlü film, tam da bu kırılgan zeminde şekilleniyor. John Magaro, eşini kaybetmiş ve küçük kızıyla baş başa kalmış bir babayı canlandırıyor. Nebraska'nın uçsuz bucaksız ovaları, hikâyenin duygusal boşluğunu neredeyse görünür kılıyor; geniş açık alanlar, karakterin içindeki doldurulamaz boşlukla örtüşüyor. Omaha, acıyı melodramatik bir şekilde sergilemeyi reddeden filmlerden. Bunun yerine gündelik ritüellerin içine sızıyor; bir babanın sabah rutinleri, kızına verdiği yarım kalmış cevaplar, sessizliğin altında biriken o tarif edilemez yük. Molly Belle Wright'ın performansı ise filmin en beklenmedik kalbi oluyor; çocuk bakışıyla dünyayı hem daha basit hem de çok daha keskin bir şekilde yansıtıyor. Film, yas literatürünün klişe tuzaklarına düşmüyor. Kahraman çaresiz değil, çökmüş de değil — sadece bir şekilde ilerlemeye çalışıyor ve bu "bir şekilde"nin içi çok dolu. Babanın kızına karşı hem koruyucu hem de kendisi korunmaya muhtaç olduğu o ince denge, filmin en etkileyici damarını oluşturuyor. Amerikan taşrasının sade dokusu içinde anlatılan bu hikâye, aslında evrensel bir soruyu sormaktan çekinmiyor: Sevdiğimizi kaybettikten sonra kim oluruz? Webley, bu soruyu ne büyük sahnelerle ne de yüksek sesle soruyor. Cevabı da öyle veriyor — yavaşça, fark ettirmeden, izleyiciyi tam ortasına çekerek.