Özcan Alper'in ilk uzun metrajlı filmi, Doğu Karadeniz dağlarının loş ve nemli sonbaharını yalnızca bir mekan olarak değil, ruhsal bir durum olarak ekrana taşıyor. Yusuf, üniversite yıllarında girdiği cezaevinden on yıl sonra, bedensel açıdan tükenmiş ve yaşça yalnızlaşmış biri olarak köyüne döner. Onu bekleyen; hasta annesi, yokluğuyla boş kalan bir ev ve eskiden kalabalık iken artık sadece yaşlıların kaldığı bir dağ köyüdür. Zaman onu geride bırakmış, hayat ise başkalarını alıp götürmüştür. Film bu geri dönüşü romantize etmez. Aksine, kaybedilen yılların ağırlığını son derece sade ve gerçekçi bir dille hissettirir. Alper, büyük dramatik sahneler yerine sessizliği, boş mekânları ve doğanın soğuk güzelliğini konuşturur. Çamlıhemşin'in sisli ormanları ve dağ yolları, karakterin iç dünyasının dışa vurumuna dönüşür. Filmin dili de bu çokkültürlü coğrafyanın doğal bir yansıması; Türkçe, Hemşince ve Gürcüce bir arada duyulur. Bu dilsel çoğulculuk, Yusuf ile tanışacağı Gürcü genç kadın arasındaki bağı yalnızca romantik bir çerçevede değil, kırılganlıklarını paylaşan iki yabancının karşılaşması olarak kurar. Sonbahar, siyasi bir geçmişi olan karakteri ideolojik bir simgeye dönüştürmekten kaçınarak ona her şeyden önce insani bir varoluş sunar. Ölüm orucu gerçeğine insancıl bir perspektiften yaklaşan bu film, izleyiciyi sarsmaktan çok içine çeker; sessiz, yorgun ve hüzünlü bir güzellikle.