Minnesota'nın ücra bir köşesinde, karın her şeyi örttüğü, herkesin birbirini tanıdığı küçük bir kasabada, sıradan görünen bir şeriflik görevi beklenmedik biçimlerde derinleşmeye başlar. Ben Wheatley'nin yönetmenlik koltuğuna oturduğu bu gerilim filminde, geçici bir görev olarak kasabaya gelen şerifin karşılaştığı banka soygunu, aslında çok daha büyük ve çok daha karanlık bir yapının yalnızca görünen yüzüdür. Bob Odenkirk'ün başrolde olduğunu öğrenmek, filmin tonunu zihinsel olarak kurmak için önemli bir ipucu sunuyor. Better Call Saul ile kendini kanıtlamış bu oyuncu, sıradan görünümlü ama içinde fırtınalar kopan karakterleri canlandırma konusunda nadir bir ustalığa sahip. Yanında Henry Winkler ve Lena Headey gibi güçlü isimlerin yer alması ise filmin kadro derinliğine dair sinyaller veriyor. Özellikle Headey'nin bu tür karanlık atmosferli yapılardaki varlığı, seyirciye hiçbir şeyin yüzeysel olmadığını baştan hatırlatıyor. Wheatley, kariyeri boyunca türlerin sınırlarını zorlayan, alışılmadık anlatı yapılarını seven bir yönetmen olarak tanınıyor. Kill List'ten High-Rise'a uzanan filmografisi, onun ne kadar çok katmanlı bir sinema dili geliştirdiğini açıkça ortaya koyuyor. Normal'de de bu imzanın izlerini aramak kaçınılmaz. Küçük kasaba dinamikleri, yolsuzluk, gizli çıkar ilişkileri ve dışarıdan gelen bir gözün bu çürümüşlüğü fark etme süreci, Wheatley'nin elinde salt bir suç hikâyesinin ötesine geçme potansiyeli taşıyor. Filmin ismi olan "Normal" kelimesi de başlı başına düşündürücü. Kasabanın adı mı, yoksa orada yaşananların olağan karşılanma biçimine dair bir yorum mu? Bu soru, 91 dakikalık süre boyunca seyircinin zihninde sürekli dolaşıyor. Küçük topluluklarda köklü bir biçimde yerleşmiş sessiz iktidar yapıları, kasabanın görünür sakinliğiyle çelişen bir gerginlik yaratıyor. Aksiyon, suç ve gerilim unsurlarını bir arada barındıran yapı, hızlı tüketim için değil, dikkatle izlendiğinde ödüllendiren türden bir atmosfer vadediyor. Sıradan görünen bir atamadan yavaş yavaş açığa çıkan kasvetli gerçekler, seyirciyi hem merakla hem de rahatsız edici bir tanıdıklık hissiyle karşı karşıya bırakıyor.