Yas, belki de insan ruhunun en karanlık ve en derinden sınandığı o eşiktir; kayıp karşısında ayakta kalabilmek, gündelik hayatın içinde nefes almaya devam edebilmek. Adrian Goiginger'ın gerçek bir hikayeden uyarladığı bu yapım, tam da o eşiğin üzerinde duruyor ve oradan bir an bile ayrılmıyor. Valerie Pachner ve Robert Stadlober'ın başrollerini paylaştığı film, bir ailenin ardı ardına yaşadığı yitimlerin gölgesinde şekillenmeye başlıyor. Bir değil, birden fazla kaybın üst üste yığıldığı bir varoluşsal tablo bu; acının birikmesini, üzerine kapanmasını ve yine de bir şekilde sabahları güneşin doğduğunu izlemek zorunda kalmayı konu alıyor. Goiginger, Avusturya sinemasının en dikkat çekici seslerinden biri olarak her zaman duygusal gerçekçiliği tercih etmiş bir yönetmen. Burada da melodramın tuzaklarına düşmeden, acıyı şişirmeden ama onu hiç de küçümsemeden aktarıyor. Stefanie Reinsperger, Hanno Koffler, Ronald Zehrfeld ve Margarethe Tiesel gibi güçlü oyuncularla desteklenen kadro, karakterlerin iç dünyasını söylenen kelimelerin çok ötesinde taşıyor izleyiciye. 76. Berlin Uluslararası Film Festivali'nde gösterilen yapım, bu seçkiye yakışır bir olgunluk ve yoğunlukla donatılmış. Wim Wenders başkanlığındaki jürinin gözünden geçmiş olması da filmin taşıdığı ağırlığı ayrıca anlamlı kılıyor. İzlerken kendinizi ne hissettiğinizi tam olarak söyleyemeyebilirsiniz; ama bittiğinde bir süre yerinden kalkmak istemeyeceğiniz türden bir film. Hayatın kırılganlığını ve yine de içinde barındırdığı ısrarı bu kadar sessiz, bu kadar derinden hissettirmek kolay bir iş değil.