İzlandalı yönetmen Hlynur Pálmason'ın imzasını taşıyan bu yapıt, bir ayrılığın henüz taze olduğu dönemde, parçalanmakta olan bir ailenin geçirdiği tek bir yılı mercek altına alıyor. Anne ile babanın artık aynı evi paylaşmadığı, çocukların ise bu iki dünya arasında gidip geldiği bir süreç; ama Pálmason bunu melodramatik bir yıkım hikâyesi olarak değil, gündelik hayatın içinden çekip çıkarılmış anlık kesitlerle anlatmayı tercih ediyor. Filmin en belirgin özelliği, ayrılığın yaralarını büyütmek yerine onu olağan yaşamın bir parçası olarak sunma biçimi. Burada herkes bir şekilde devam etmeye çalışıyor; hem çocuklar hem ebeveynler. Bu devam etme çabası kimi zaman sessiz bir hüzün taşıyor, kimi zaman ise beklenmedik bir mizaha kapı aralıyor. Filmin komedi ile drama arasındaki bu ince çizgide yürümesi, onu benzerlerinden ayıran şey. Hiçbir şey abartılmıyor, hiçbir duygu zorunlu hissettirmiyor. Pálmason'ın daha önceki filmlerinde de görülen o soğuk ama sıcak dokunuşlu görsel dili burada da hissediliyor. İzlanda'nın sert coğrafyası, aile portresine sessiz bir arka plan sunuyor. Oyunculuklar, özellikle de çocukların sahneye getirdiği o doğal ve hesapsız varlık, filmin duygusal ağırlığını taşıyan unsurların başında geliyor. Ayrılmış ebeveynlerin gölgesinde büyüyen çocukluğu, ortak anıların nasıl dönüştüğünü ve sevginin şeklini kaybetse de izini bıraktığını düşünmek isteyenler için içten ve şaşırtıcı biçimde neşeli bir film bu.