Bir baba ile oğlunun arasındaki mesafeyi kapatan şeyin ne olduğunu sorarsanız, çoğu zaman cevap bir kriz ya da kayıp olur. Alessandro Aronadio'nun yönetmenliğini üstlendiği İtalyan yapımı Per Te de tam olarak bu kırılma anından doğuyor. Edoardo Leo, Alzheimer tanısı almış bir babanın oğlunu canlandırıyor; yıllarca birbirinden kopuk yaşamış iki insanın, hastalığın getirdiği zorlu süreçte yeniden yan yana gelmek zorunda kalmasını izliyoruz. Film, Alzheimer'ı salt bir tıbbi trajedi olarak ele almak yerine onu bir ayna gibi kullanıyor. Hafıza yitiminin yavaş yavaş ilerlediği bu süreçte, geçmişte yaşanan çatışmalar, söylenmemiş sözler ve kapatılamamış hesaplar yeniden gün yüzüne çıkıyor. Bir insan ne kadarını hatırlamayı hak eder, ne kadarını unutmayı? Ve biz, bıraktığımız insanların hafızasında gerçekten ne kadar yer tutuyoruz? Per Te bu soruları melankoliyle değil, zaman zaman ince bir İtalyan mizahıyla harmanlayarak soruyor. Teresa Saponangelo ve genç oyuncu Javier Leoni, filmin duygusal dokusunu destekleyen performanslarıyla öne çıkıyor. Aronadio, büyük duygusal patlamalara sığınmak yerine gündelik anların içine sinen sessiz acıyı tercih ediyor. Bu tercihin yarattığı sakinlik, filmi zaman zaman nefes kesen bir ağırlıkla donatabiliyor. Aile içi ilişkilerin ne denli karmaşık bir geçmişe yaslandığını ve bir hastalığın bu geçmişi ne biçimde yeniden şekillendirebileceğini düşündüren Per Te, seyirciye bir yandan hüzün yaşatırken öte yandan kendi ilişkilerini sorgulamasına zemin hazırlıyor. İtalya sinemasının insanı yakından sarma yeteneğini bir kez daha hatırlatıyor.