Norveç sinemasının İkinci Dünya Savaşı'na olan ilgisi yeni değil; ancak Blücher, bu ilgiyi çok daha özgün ve duygusal bir zemine taşıyor. Filmin adı, 9 Nisan 1940 sabahı Oslo Fiyordu'na giren Alman ağır kruvazörünün adından geliyor. O sabah Norveç'in başkentine yönelik ani Alman saldırısı, ülkenin kaderini değiştirmiş ve tarihte "Weserübung" olarak geçen operasyonun en kritik anlarından birini oluşturmuştu. Film, bu tarihi olayı büyük bir savaş destanı olarak değil, insanın korkuyla, sorumlulukla ve anlık kararların ağırlığıyla nasıl yüzleştiğini anlatan samimi bir tablo olarak sunuyor. Bjørn Sundquist ve Andrea Berntzen gibi deneyimli Norveçli oyuncuların yarattığı karakterler, savaşın kaotik atmosferinde sıradan bireylerin nasıl olağanüstü bir direnç sergileyebildiğini gözler önüne seriyor. Bu bağlamda film, zafer anlatısından çok varoluşsal bir sınav hikâyesi olarak okunabilir. Daniel Fahre'nin yönetmenliği, ölçülü ama etkili bir gerginlik anlayışına dayanıyor. Büyük bütçeli Amerikan savaş filmlerinin görkemli aksiyonundan ziyade Kuzey Avrupa sinemasına özgü bir içsellik hâkim sahnelere. Donuk fiyort sabahları, sisi ve belirsizliği, yalnızca görsel değil duygusal bir öğe olarak kullanıyor. Gerçek olaylara dayandığı için Blücher, izleyicide sıradan bir aksiyon filminin ötesinde bir ağırlık bırakıyor. Perde karardığında sahte bir zafer duygusuyla değil, tarihin yükünü taşıyan bir sessizlikle çıkılıyor salondan. Savaş sinemasını sevenlere ve Norveç'in işgal tarihine ilgi duyanlara hitap eden, mütevazı ama onurlu bir yapım.