1990'lı yılların Moldova'sı, tarihsel açıdan son derece kırılgan bir dönemin tam ortasına denk gelir. Sovyetler Birliği'nin çöküşünün ardından bağımsızlığını yeni kazanmış bir ülkede, ekonomik belirsizlik ve kimlik arayışı her şeyin üstünde bir gölge gibi uzanır. Ana-Felicia Scutelnicu, bu ağır atmosferi arka plan olarak kullanırken hikayesini insan ilişkilerinin en hassas dokusuna işliyor. Filmin merkezinde bir kadın figürü yer alıyor; o dönemin Moldova'sında hayatta kalmaya çalışan, geçiş döneminin tüm kargaşasını bedeninde ve ruhunda taşıyan biri. "Transit" kelimesi burada hem coğrafi hem de varoluşsal bir anlam taşıyor; ne geride kalınabilen ne de tam anlamıyla ilerlenebilinenen bir ara bölgede sıkışmış hayatların hikayesi bu. Scutelnicu, kadın bakış açısını hiçbir zaman didaktik bir araca dönüştürmüyor. Bunun yerine sessiz gözlemlerle, küçük jestlerle ve karakterlerin yüzlerinde okunan ifadelerle derin bir gerçeklik inşa ediyor. Marina Palii'nin performansı bu gerçekliğin taşıyıcısı oluyor; izleyici onun aracılığıyla bir dönemin değil, evrensel bir insanlık halinin içine çekiliyor. Bu tür filmler genellikle büyük olayları değil, büyük sessizlikleri anlatır. Seçilmiş bir kaderin değil, seçeneksiz kalmış bir hayatın portresini çizer. İzleyicide bıraktığı his, nostaljiden çok daha karmaşık bir şeydir; kayıp, direnç ve devam etme isteği aynı anda hissedilir. Post-Sovyet coğrafyasının çoğu zaman görmezden gelinen insani boyutunu bu denli dürüstçe ele alan bir yapım olarak dikkat çekiyor.