Kıyamet günü yaklaşırken aşık olmak mümkün müdür? Anne Émond'un bu özgün yapıtı, tam da bu soruyu hem ciddi hem de hafif bir dokunuşla sorguluyor. Québec'li bir adam olan baş karakter, dünyanın sonunun yaklaştığına dair haberlerle çalkalanan bir atmosferde beklenmedik bir aşkla yüzleşmek zorunda kalıyor. Piper Perabo'nun canlandırdığı kadınla kurulan bu bağ, filmin hem romantik hem de varoluşsal ruhunu besliyor. Émond, türlerin arasındaki ince çizgide ustalıkla yürüyor. Komedi öğeleri hiçbir zaman hafifliğe kaçmıyor; aksine kıyamet temasının yarattığı varoluşsal kaygıyı daha da belirginleştiren bir araç olarak kullanılıyor. İzleyici gülümsedikçe içinde bir yerlerde hüzün biriktiğini fark ediyor. Bu denge, filmin en güçlü yanlarından biri. Québec sinemasının duygusal yoğunluğa olan ilgisi bu yapıtta da kendini gösteriyor. Patrick Hivon'ın performansı sade ama içten; karakterin korkularını, arzularını ve kafa karışıklığını yüzeye taşımak için fazla söze gerek duymuyor. Gilles Renaud ve diğer yan karakterler ise bu dünyanın dokusunu zenginleştiriyor. Film, nihayetinde bir afet hikayesi değil. Olağanüstü koşulların içinde sıradan insani bağların ne kadar kırılgan ve bir o kadar da değerli olduğunu hatırlatan bir hikaye. Apocalypse kelimesinin Yunanca kökenine sadık kalırcasına, her şey yıkılmadan önce bir tür "açığa çıkış" yaşanıyor. Tüm bu karmaşa içinde romantik bir filmin ne işi var diye soranlar için yanıt basit: belki de en doğru soru ancak en yanlış zamanda sorulabiliyor.