Yaratıcılık ile ticari başarı arasındaki o kırılgan çizgi, müzik dünyasının en acı gerçeklerinden biri olmaya devam ediyor. John Carney, Once ve Sing Street gibi filmlerle müziği yalnızca bir arka plan unsuru olarak değil, karakterlerin ruhunu açığa çıkaran bir araç olarak kullanan yönetmen kimliğini pekiştirmişti. Power Ballad ile bu kez farklı bir soruyu soruyor: Yazdığın şarkı senden büyük olursa ne olur? Paul Rudd'ın canlandırdığı Rick, düğünlerde, küçük mekânlarda, unutulmaya yüz tutmuş sahnelerde çalan biridir. Yetenekli ama görünmez. Yıllar içinde şarkılar yazmış, melodiler üretmiş, ancak hiçbiri onu gerçek anlamda var etmemiş. Nick Jonas'ın oynadığı Danny ise tam tersi bir yerde konumlanıyor: Bir zamanlar milyonların bildiği, boy band çılgınlığının zirvesinde parlamış ama şimdilerde o parlak günlerin gölgesinde dolaşan biri. İkisi, aslında birbirinin aynası gibi. Biri hiç tanınamamış, diğeri artık tanınmak istemiyor ya da nasıl tanınacağını unutmuş. Geç saatlerin büyüsüyle başlayan doğaçlama müzik seansları, bu iki adamı beklenmedik bir yakınlığa taşıyor. Carney bu atmosferi ustalıkla işliyor; gitar akorları eşliğinde kurulan dostluk, hem samimi hem de kırılgan bir his yaratıyor. Müziğin insanı nasıl hem birleştirip hem de birbirinden koparabildiği sorusu, filmin duygusal omurgasını oluşturuyor. Power Ballad, yüzeyden bakıldığında bir müzik komedisi gibi görünebilir. Ancak altında, emek ve tanınırlık arasındaki adaletsiz ilişkiyi sorgulayan daha derin bir şey var. Sanatçı ile eseri arasındaki mülkiyet duygusunun ne anlam ifade ettiği, başarının kimin üzerinden yükseldiği ve bunun için ödenen bedel... Bunlar, günümüz müzik endüstrisinin gerçeklikleriyle de örtüşen evrensel meseleler. Rudd ve Jonas arasındaki kimya, filmi ayakta tutan en önemli unsur. Biri olgunluğun verdiği hüznü, diğeri gençliğin geride bırakılmasının ağırlığını taşıyor. John Carney yine müziği ve insanı aynı anda anlatan bir hikâye kurmuş. İzlerken hem gülümseyecek hem de bir yerde içiniz sıkışacak.