Karanlık uzun süredir sadece günün bitmesini değil, bir şeylerin başlamasını simgeler. Jay Hernandez'in yönettiği Night Comes, bu kadim korkuyu modern bir gerilim atmosferiyle yeniden işleyerek izleyiciyi tanıdık ama bir o kadar da ürkütücü bir dünyanın içine çekiyor. Hikaye, dış dünyanın giderek daha tehlikeli bir hal aldığı belirsiz bir dönemde, kendilerini izole etmek zorunda kalan bir grup insanın etrafında şekilleniyor. Dafne Keen ve Samantha Lorraine'in canlandırdığı karakterler, bu karanlık ortamda hem birbirlerine hem de kendi iç dünyalarına tutunmaya çalışıyor. Alexander Ludwig'in güçlü fiziksel varlığı ise hikayeye ayrı bir gerilim katmanı ekliyor. Güven, hayatta kalma ve insan doğasının sınırları bu filmin asıl meselesi; ancak Hernandez bunu hiçbir zaman açıkça söylemiyor. Her şey imgeler aracılığıyla, sessizliğin içinde kendiliğinden ortaya çıkıyor. Night Comes, türünün alışıldık reflekslerine yaslanmıyor. Ani ses efektleriyle elde edilen ucuz korku yerine, süregelen bir huzursuzluk hissi inşa etmeyi tercih ediyor. Gecelerin uzadığı, gölgelerin her köşeye sindiği bu dünyada tehdidin tam olarak nereden geldiğini anlamak güçleşiyor. Bu belirsizlik, filmin en büyük silahı aynı zamanda. İzleyici karakterlerle birlikte paranoyaya sürükleniyor; kimin güvenilir olduğu, dışarıda gerçekte ne olduğu gibi sorular zihinlerde bir yük gibi birikmeye başlıyor. Psikolojik korku geleneğine saygı duran bu yapım, atmosfer yaratma konusunda oldukça tutarlı bir çizgi izliyor. Kadronun genç ama deneyimli oyuncuları, özellikle Dafne Keen, karakterlerine içten bir inandırıcılık katıyor. Keen'in önceki rollerinde sergilediği o yoğun iç dünya burada da kendini gösteriyor; sözlerin yetmediği anlarda mimikler ve bakışlar devreye giriyor. Karanlık, burada yalnızca bir zaman dilimi değil. Bir metafor, bir durum, belki de bir karar. Night Comes, seyircisine rahat bir seyir deneyimi sunmak yerine içinde bir şeyler bırakmayı seçiyor. Bittiğinde ekrandan uzaklaşmak kolay olmuyor; o huzursuzluk bir süre daha eşlik ediyor. Zaten iyi bir gerilim filminden beklenen de tam olarak bu değil mi?