Edo dönemi Japonya'sında görev başında olan bir samuray, beklenmedik bir şimşek çarpmasının ardından kendini günümüz Kyoto'sunda bir film setinde bulur. Üstelik bu set, savaş sahneleriyle dolu bir dönem filmi çekiyor; yani samuray tam da hayatı boyunca içinde yaşadığı dünyayı kamera önünde canlandırmaya çalışan insanlarla çevrilmiş halde uyanır. Bir zamanlar gerçek bir savaşçı olan bu adam, artık "figüran" olarak anılmaktadır. Yönetmen Yasuda'nın kaleme aldığı bu yapı, iki dünyayı bir arada tutarken hiçbirini hafife almıyor. Zaman yolculuğu teması burada sıradan bir aksiyonun değil, kimlik ve aidiyet arayışının aracı olarak kullanılıyor. Samuray kılıcını bırakmak zorunda kalmış, onurunun tanımını yeniden kurgulamak durumunda kalan bir karakter; modern Japonya'nın sinema sektörünü de ayna tutarak sorguluyor. Geçmişin katı ahlak kodlarıyla günümüzün pragmatik yaşam anlayışı arasındaki çatışma, hiç didaktik olmadan, seyirciye kendiliğinden hissettiriliyor. Film, bağımsız yapımının getirdiği kısıtlamaları neredeyse bir avantaja dönüştürüyor. Tek sinemada başlayan ve kulaktan kulağa yayılan bir izleyici ilgisiyle geniş ekranlara taşınan bu yolculuk, Japonya'da 2017 yapımı Ölü Kesimine Tek Çekim'in yarattığı sürprize benzetildi. Her iki filmde de ortak bir şey var: Sinema sevgisi, anlatının tam kalbine yerleştirilmiş. İzleyiciye hem güldüren hem de düşündüren, dürüst ve sıcak bir his veriyor. Büyük bütçelerin gölgesinde kaybolan o samimi anlatıcılık sesini özleyenler için beklenmedik ve değerli bir keşif.