Gregg Araki sinemasını tanıyanlar için bu film, yönetmenin imzasını taşıyan o özgün ve rahatsız edici dünyaya yapılan bir geri dönüş gibi hissettiriyor. Los Angeles'ın güneşli yüzeyinin altında kaynayan karanlık arzular, kimlik arayışları ve ahlaki belirsizliklerle örülü bu hikâye, genç bir sanatçı ile onun ilham kaynağı arasındaki karmaşık ilişkiyi merkeze alıyor. Bir konağın duvarları arasında başlayan bu yakınlaşma, zamanla beklentilerin çok ötesine geçen boyutlar kazanıyor. Araki, her zaman olduğu gibi Z kuşağının varoluşsal boşluğunu ve cinsel kimliğin çok katmanlı doğasını yargılamaksızın, hatta belli bir şiirsel soğukkanlılıkla aktarmayı tercih ediyor. Erotizm burada salt bir provokasyon aracı değil; karakterlerin birbirini anlama ya da yanlış anlama biçimlerinin somutlaşmış hali. İstek, güç ve sanat arasındaki çizginin ne kadar ince olduğu, seyirciye hiç rahatsız edici olmayan bir doğallıkla hissettiriliyor. Olivia Wilde ve Cooper Hoffman'ın önderlik ettiği genç kadro, bu atmosfere hem enerji hem de kırılganlık katıyor. Charli XCX gibi beklenmedik bir ismin kadroda yer alması ise filmin kültürel referanslarla nasıl oynadığının küçük ama çarpıcı bir göstergesi. Üstüne bir de polis sorgusu kurgusunun hikâyeye eklenmesiyle gerilim, estetik hazzın içine usulca sızıyor. Sonuçta bu, yalnızca cinselliği değil; arzunun nasıl bir güç olduğunu, sanatın nasıl bir silaha ya da kalkan dönüşebildiğini sorgulayan bir film. İzlerken kendinizi hem büyülenmiş hem de hafifçe huzursuz hissediyorsanız, Araki tam da istediğini elde etmiş demektir.