Hayao Miyazaki'nin 2001 yılında hayata geçirdiği bu başyapıt, yalnızca bir çocuğun macera hikâyesi değil; modern dünyanın içinde giderek yok olan masumiyetin, aidiyetin ve özbenliğin derinlikli bir şiiri. On yaşındaki Chihiro, huzursuz, biraz somurtkan, sıradan bir çocuktur. Yeni şehre taşınmak onu mutsuz etmiştir; yitirdikleri ile yüzleşmeye hazır değildir henüz. Ama Miyazaki, onu hazır olmadan bir eşiğin üzerine iter. O tünel; bir geçiş noktasıdır, iki dünya arasındaki ince perdedir. Ve bir kez geçildikten sonra geri dönüş, hiç de kolay olmayacaktır. Film, ilerledikçe Japon mitolojisinin ve halk kültürünün rengarenk dokusuna bürünür. Ruhların uğrak yeri olan bu gizemli hamamevi; yōkai'lerle, tanrılarla, korkutucu büyücülerle ve beklenmedik yerlerde saklanan nezaketle doludur. Miyazaki, bu dünyayı inşa ederken herhangi bir fantezi klişesine sığınmaz; yarattığı her varlık, her mekân, kendi özgün mantığıyla işler. Seyirci bu evrene adım attığında kuralları tam olarak bilmez, ama hisseder. Chihiro'nun hissettiği gibi: çaresiz, yalnız ama meraklı. Filmin asıl gücü, büyüye değil karaktere yaslanmasında yatar. Chihiro hikâye boyunca değişir; bu değişim ne zorla ne de dramatik bir kırılmayla gelir, sessizce, iş yaparken, başkasına yardım ederken gelir. Kimliğini korumak için verilen mücadele, seyirciye tüm yaşlarda aynı derinlikte dokunan evrensel bir soru sorar: Kendinden ne kadar vazgeçebilirsin, kendini yine de koruyarak? Görsel dil ise nefes kesen bir zenginlikte seyreder. Joe Hisaishi'nin müziğiyle bütünleşen her kare, hem hüzünlü hem umut dolудur. Kimi anlarda çocuksu bir neşe taşır, kimi anlarda anlatılamaz bir yalnızlık. Berlin Film Festivali'nde Altın Ayı ve Academy Ödülü'yle taçlanan bu film, animasyonun bir çocuk eğlencesi değil, sanatın en güçlü biçimlerinden biri olduğunu bir kez daha kanıtlamıştır. Chihiro'nun yolculuğu bittiğinde, izleyici çoğunlukla kendi içinde bir şeyin değiştiğini fark eder. Bu hissi tarif etmek güçtür; ama yaşamak için sadece izlemek yeterlidir.