Annenin bakışı altında büyümek bazen bir lütuf, bazen ağır bir yük olabilir. Anna Cazenave Cambet'nin ilk uzun metrajlı filmi, bu ikili duygunun tam ortasında şekilleniyor. Genç bir kadının annesinden hem kaçamadığı hem de vazgeçemediği o karmaşık bağı, rahatsız edici bir dürüstlükle perdeye taşıyan film; aile içi ilişkilerin ne denli kırılgan ve katmanlı olabileceğini sorguluyor. Vicky Krieps, bir kez daha kendine özgü sessiz yoğunluğuyla beyazperdeye damga vuruyor. Anneyi canlandıran Krieps, hem sevgi hem de tahakküm barındıran bu figürü tek boyutluluğa düşürmeden, insani zaafları ve gücüyle birlikte ortaya koyuyor. Karşısındaki genç oyuncu Viggo Ferreira Redier ise bu dinamiğin diğer ucunu tutarken kendi özgürlük arayışını yavaş yavaş seyirciye hissettiriyor. Film, kuşak çatışmasını salt bir çatışma olarak ele almak yerine, birbirine bağımlı iki ruhun birbirini hem büyütüp hem körelttiği o sessiz savaşı anlatıyor. Queer kimliğin aile içinde nasıl şekillendiği, bastırıldığı ya da gün yüzüne çıktığı meselesi filmin ana gövdesini oluştururken hikaye hiçbir zaman didaktik bir söyleme kaçmıyor. Cambet, karakterlerine yargıyla değil merakla yaklaşıyor; bu duruş filmin en güçlü yanlarından birini oluşturuyor. Görsel dili sade ama özenli, diyalogları ekonomik. Duygular büyük sahnelerle değil, küçük jestler ve sessizlikler aracılığıyla aktarılıyor. Festivallerde dikkat çeken bu yapım, aile bağının en temel ve en yorucu biçimini keşfetmek isteyenler için derin ve kalıcı bir sinema deneyimi sunuyor.