Bazı insanlar dünyadan kaçmaz; dünyayı kendilerinden korur. Issız bir adada, toplumdan uzakta, sessizliği seçmiş bir adam vardır. Bu seçim, zayıflığın değil bir tür ağır bilgeliğin ürünüdür. Geçmişinde ne olduğunu tam olarak bilmeyiz, ama Ric Roman Waugh'un ustalıkla kurduğu bu atmosfer, o geçmişin kolay unutulur türden olmadığını hemen hissettiriyor. Fırtına gecesi her şeyi değiştirir. Bir çocuğun hayatta kalması, adanın sessizliğini paramparça eder. Jason Statham'ın canlandırdığı bu yalnız adam, inzivasını korumak yerine koruyucu içgüdüsüne yenik düşer ve o andan itibaren geriye dönüş yoktur. Küçük bir kız, bir sığınak arayışı ve peşinden gelen tehlike; Sığınak bu üç unsuru son derece ekonomik bir gerilimle bir araya getiriyor. Film, Statham'ın alışılagelmiş aksiyon kalıplarını kısmen dışarıda bırakarak daha kırılgan, daha insani bir karakter çizmesine imkân tanıyor. Buradaki çatışma yalnızca fiziksel değil; yıllarca bastırılmış bir vicdan muhasebesi de sahnelere sızıyor. Naomi Ackie ve Bill Nighy gibi güçlü oyuncuların varlığı, filmin dramatik dokusunu aksiyon sahnelerinin gölgesinde kaybolmaktan koruyor. Waugh, daha önce Angel Has Fallen gibi yapımlarda da kanıtladığı üzere kalabalık ve kaotik değil, sıkıştırılmış ve taktiksel bir gerilimi tercih eden bir yönetmen. Küçük bir ada, sınırlı bir mekan, azalan zaman ve giderek daralan seçenekler; bu tür bir kuşatma hikayesinin neden bu kadar etkili olduğunu bir kez daha gösteriyor. İzole ortam, tehdidin gerçekliğini katmerliyor; kaçış yolu olmayan bir yerde her karar ağır basıyor. Çocuk koruma güdüsü üzerine kurulu gerilim filmleri aşina bir şablon olsa da Sığınak'ı farklı kılan şey, bu şablonun içine yerleştirilen duygusal yük. Adam neden bu adadadır, kim onu oraya sürmüştür ya da o kendini neden sürmüştür? Yanıtlar yavaş yavaş, seyirciyi asla boş bırakmadan açılıyor. 107 dakika boyunca nefes almakta güçlük çekebilirsiniz. Bu, şikayete değil övgüye konu olan bir güçlüktür.